"Life is not about waiting for the storms to pass, it's about learning how to dance in the rain." By Vivian Greene.

Στη ζωή το θέμα δεν είναι να περιμένεις την καταιγίδα να περάσει, αλλά να μάθεις να xορεύεις στη βροχή, είπε η Βίβιαν Γκρίν. Για να χρησιμοποιήσουμε μια ελληνική έκφραση «ο σκοπός δεν είναι το λιμάνι, αλλά το ταξίδι». Οι γυναίκες baby boomers σε αυτό το θέμα έχουν χάσει από χέρι. Οι γυναίκες αυτής της γενιάς, της γενιάς μου, έπρεπε να δεχτούν την ισότητα με τους άνδρες μόνο που ίσχυε ότι όλοι είμαστε ίσιοι αλλά οι άνδρες είναι …. ισότεροι , δηλαδή έπρεπε να αποδεικνύουν κάθε μέρα και σε κάθε τομέα ότι ήταν αντάξιοι των ανδρών, δηλαδή ουσιαστικά τέλειες. Έπρεπε να είναι όμορφες, μορφωμένες, μητέρες, επαγγελματίες, υπουργοί οικονομικών στου σπιτιού, ηθικές, τίμιες, έξυπνες και να παριστάνουν τις χαζές μπροστά στον ενδιαφερόμενο για να μην τρομάξει, ερωμένες, μαγείρισσες, νοσοκόμες, ψυχολόγοι, παιδαγωγοί και άλλα χίλια που θα μπορούσα να αναφέρω και όλα αυτά μέσα στο 24ωρο. Ειλικρινά μολονότι το πέρασα, δεν ξέρω πως τα καταφέρναμε, ένοιωθα σαν τον άνθρωπο που κρατάει δυο καρπούζια σε μια μασχάλη, κάθε τόσο άλλαζα καρπούζι , τουλάχιστον αυτή την εντύπωση έχω στο μυαλό μου. Δεν μετανιώνω, γιατί όλα αυτή την εποχή ήταν γρήγορα, σε ιλιγγιώδη ταχύτητα. Η ζωή έτρεχε με ξέφρενο ρυθμό και σε μεθούσε κάθε μέρα, ήταν μια απίστευτη κούρσα χρόνου, που ο κόπος ήταν λέξη άγνωστη. Μια γλυκιά ζαλάδα.



Η ζωή προχώρησε και η ζαλάδα σταμάτησε. Δεν το κρύβω ότι ακόμα δεν έχω ξεζαλιστεί τελείως. Συζητώντας με συνομήλικες γυναίκες διαπίστωσα κάτι και για τον ίδιο μου τον εαυτό. Όταν υποχωρεί η ζαλάδα, έρχεται ένα είδος φόβου και ανησυχίας. Ένας αδιόρατος φόβος για το αύριο, για αυτούς που αγαπάς και δεν είναι πια παιδιά και αργούν να γυρίσουν και σκέπτεσαι τα χειρότερα, ο φόβος της ασθένειας, του θανάτου. Σαν να τέλειωσε μια γιορτή, πέρασες καλά και τώρα θα έρθει ο λογαριασμός, η λυπητερή που λένε. Στην αρχή έτσι αισθανόμουν και εγώ και κάποιες φορές ακόμα αισθάνομαι. Μετά όμως σκέφτηκα, ότι για να ανησυχώ τόσο πολύ μάλλον σημαίνει ότι πέρασα καλά, απόκτησα πολλά πνευματικά και υλικά αγαθά και ανησυχώ μην τα χάσω. Αυτό τον τελευταίο καιρό, που έχω τον χρόνο και την πείρα να σκεφτώ ότι μπορεί να υπάρχει και άλλος τρόπος να δεις τα πράγματα (ειδικότητα των baby boomers ο διαφορετικός τρόπος αντιμετώπισης καταστάσεων, άλλωστε αυτό ήταν και το δυνατότερο σημείο της γενιάς). Ο νέος τρόπος αντιμετώπισης των πραγμάτων, το νέο πρίσμα είναι σε εξέλιξη στο μυαλό μου. Για να σκεφτώ πως θα αντιμετωπίσουμε το υπόλοιπο ταξίδι, που δεν ξέρουμε πόσο είναι, ούτε τι μας περιμένει, αλλά έχουμε όπλα την πείρα (το σύνολο των λαθών της ζωής μας) και την ψυχραιμία. I am in process I will be back. Φιλιά.

Το σύνδρομο της άδειας φωλιάς.

Τον χρόνο που πέρασε βίωσα και εγώ αυτό το «σύνδρομο της άδειας φωλιάς», αφού τα παιδιά της οικογένειας δεν έφυγαν για το κολέγιο/πανεπιστήμιο, αλλά για να φτιάξουν δικές τους μόνιμες φωλιές. Συνεχίζω να είμαι πολύ χαρούμενη με αυτό το γεγονός, αφού ήταν πια καιρός και αυτά να ζήσουν την ζωή τους και εγώ να απαλλαγώ από τις καθημερινές ευθύνες μιας μεγάλης οικογένειας, δεδομένου ότι ευτύχισα να έχω τρία παιδιά, πράγμα σπάνιο πια στην εποχή μας. Δεν κρύβω, ότι τα έσπρωξα κιόλας έξω από την φωλιά για να μάθουν επιτέλους να πετάνε, άργησαν πιστεύω. Τα βοήθησα να στήσουν τις φωλιές και οικονομικά και αισθητικά. Και μετά είμαστε μια χαρούμενη παρέα που ανταλλάσουμε επισκέψεις και λιχουδιές. Τριάντα χρόνια που μεγάλωνα παιδιά περίμενα αυτή την στιγμή, να είμαστε αγαπημένοι και να ανταλλάσουμε επισκέψεις, και ήρθε αυτή η ώρα. Υπάρχει όμως ένα αλλά. Υπάρχει μια ανατροπή τόσο μεγάλη 180 μοιρών που δεν ξέρω πώς να την διαχειριστώ. Δημιουργούνται μεγάλα κενά, που αληθινά δεν ξέρω τι να τα κάνω. Η συνήθεια των καταιγιστικών ρυθμών με κάνει να σκέπτομαι, ότι κάτι ξέχασα, κάτι δεν έκανα, δεν μπορεί να τα τελείωσα όλα. Δύσκολα πέφτει η ταχύτητα τόσων χρόνων. Όχι δεν αισθάνομαι ούτε γριά, ούτε καταθλιπτική, είναι για γέλια δεν ξέρω πώς να διαχειριστώ την άνεση, την ηρεμία, την ανεμελιά.! Έχουν έρθει τα πάνω κάτω και βρίσκομαι σε ένα μετέωρο βήμα. Ναι ναι αισθάνομαι τύψεις. Τύψεις ότι ξεκουράζομαι πολύ, τύψεις ότι δεν κάνω την δουλειά μου!! Ποια δουλειά? Άγχος ότι κάτι ξέχασα, κάτι δεν πρόλαβα!!! Μήπως με παραχαϊδεύω, αφού το μόνο που έχω να κάνω πριν φύγω για το γραφείο κατά τις 10.30!!! είναι να σκεφτώ τι θα βάλω? Να έχω χρόνο να τα προβάρω? Πρωτόγνωρες καταστάσεις. Άσε το άλλο. Πως θα μάθω να μαγειρεύω μικρές ποσότητες για δύο? Ξαφνικά γίναμε και gοurme. Ωραίο πράγμα να αποφασίζεις, ότι σήμερα θα μαγειρέψεις κοτόπουλο με μπάμιες ένα φαγητό που λατρεύω αλλά δεν το έτρωγαν τα παιδιά και δεν το μαγειρεύαμε ποτέ. Κάποτε λάτρευα το μαγείρεμα, μετά ήρθε η οικογένεια και το αναγκαστικό μαγείρεμα, το μίσησα. Τώρα το ξαναβρίσκω. Ίσως αυτό να είναι το μόνο που ακολουθεί τις συμβουλές, που δίνουν οι διάφοροι ειδικοί του στυλ «έφυγαν τα παιδιά, θυμηθείτε τι θέλατε να κάνετε τότε που δεν είχατε παιδιά». Ναι αλλά δεν είμαι 18 χρονών και δεν ξέρω τι θέλω να κάνω τώρα και όχι τότε. Είναι η πιο ηλίθια συμβουλή που έχω ακούσει ποτέ. Είναι ποτέ δυνατόν να θέλεις τα ίδια στα 18 και στα περασμένα 50. Μόνον αν έχεις πάθει παλιμπαιδισμό και νεάζεις γελοία, πράγμα που είναι και πολύ της μόδας, θα θέλεις τα ίδια πράγματα με τα 18 σου χρόνια. Εγώ πάντως όχι, δεν θέλω να είμαι 18 θέλω να είμαι εγώ και η ηλικία μου. Δεν φοβάμαι να μεγαλώσω, κάθε ηλικία έχει την ομορφιά της αρκεί να ξέρεις να την ζεις. Θα επανέλθω. Φιλιά.

Οι γυναίκες baby boomers στην Ελλάδα

Στην Αμερική η γενιά των baby boomers (ΒΒ) (οι γεννημένοι μεταξύ 1946-1964) που συνταξιοδοτείται σταδιακά, είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο που έχει δημιουργήσει μια ολόκληρη αγορά σπιτιών, καλλυντικών, διακοπών, τροφών, αυτοκινήτων και ότι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί. Είναι γνωστό, ότι οι baby boomers είναι η γενιά που άλλαξε τον κόσμο. Ένα βασικό πρόβλημα, που παρουσιάστηκε στους ΒΒ, είναι το φαινόμενο της «άδειας φωλιάς». Στην Αμερική τα παιδιά πηγαίνουν στα κολλέγια αμέσως μετά το σχολείο και τις περισσότερες φορές η οικογένεια στέλνει τα παιδιά μαζί για σπουδές σε μεγαλουπόλεις. Τότε οι δραστήριες μητέρες που μέχρι εκείνη την στιγμή εργάζονταν, μεγάλωναν παιδιά και γενικά κρατούσαν τα ηνία της οικογένειας βρίσκονται στο κενό. Τα αποτελέσματα είναι ραγδαία, κατάθλιψη, εγκατάλειψη, έλλειψη προσωπικής ζωής κ.α. λόγω της έλλειψης των γρήγορων ρυθμών ζωής που είχε συνηθίσει αλλά και της υπάρχουσας η επικείμενης συνταξιοδότησης. Έχει λοιπόν αναπτυχθεί μια μεγάλη συζήτηση/αγορά σχετικά με αυτή την καταπληκτική γενιά που συνταξιοδοτείται αλλά είναι φανερό ότι δεν παραδίδει τα ηνία ακόμη.

Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι μάλλον σε βρεφική ηλικία όσον αφορά αυτή την γενιά, δεδομένης και της οικονομικής κρίσης αλλά και της δομής της κοινωνίας. Επειδή στην χώρα μας οι μνήμες ενός στερημένου τρόπου ζωής και κυριαρχίας των μεσηλίκων ήταν πολύ πρόσφατες έχουμε πέσει στο αντίθετο άκρο, σύνηθες γνώρισμα της ράτσας μας η υπερβολή. Τώρα ζούμε το τέλος της εποχής της «δικτατορίας των παιδιών». Κάμποσα χρόνια τώρα η αρένα του ανταγωνισμού του νεοέλληνα είχε μεταφερθεί στην εξυπνάδα, τις σπουδές, την ομορφιά, το αυτοκίνητο και πολλά άλλα που αφορούσαν τα παιδιά. Ήταν σύνηθες φαινόμενο σε οικογενειακές συγκεντρώσεις να διαγωνίζονται λεκτικά οι μητέρες ποια ήξερε πιο πολλά για το σχολείο των παιδιών, τους βαθμούς των παιδιών, τους δασκάλους που…. αδικούσαν τα παιδιά τους, τα πανεπιστήμια του εξωτερικού και το πιο αστείο φαινόμενο η ειδική υπηρεσία του είχαν δημιουργήσει τα ΕΛΤΑ για να μεταφέρουν αυθημερόν τις μπριζόλες σχάρας και τις πατάτες φούρνου στο βλαστάρι που βασανιζόταν στο διαμέρισμα στο Λονδίνο σπουδάζοντας και κάτι απίθανες ειδικότητες. Μιας φίλης το κοριτσάκι ίδια η Ρις Γουηδερσπούν στην εκδίκηση της ξανθιάς σπούδασε … εγκληματολόγος.!!!! Μέχρι σήμερα πέντε χρόνια τώρα δεν έχει πιάσει δουλειά, γιατί ως γνωστόν το δικό μας το παιδί πρέπει να πιάσει δουλειά ως βοηθός γενικού διευθυντού στην χειρότερη περίπτωση, όταν η θέση του γενικού είναι κατειλημμένη.

Είναι λοιπόν αναμφίβολο, ότι η εικόνα των περισσοτέρων οικογενειών σήμερα στην Ελλάδα είναι δύο γονείς εργαζόμενοι η συνταξιούχοι με παιδιά άνεργα η στο τελείωμα των σπουδών του δεύτερου μεταπτυχιακού, αυτοκίνητο και κινητό τηλέφωνο. Πραγματικά δράματα μπροστά σε μια οικονομική κρίση, που πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Σίγουρα έχουν αρχίσει οι πρώτοι καυγάδες, που σίγουρα συνοδεύονται από ατέλειωτες τύψεις από μεριά των γονιών, που μέχρι χθες προσπαθούσαν να πείσουν το παιδί να φάει το φιλετάκι του και να πάει μια βόλτα με το μικρό ολοκαίνουργιο αυτοκινητάκι του, για να μην το βρει καμιά κατάθλιψη που …. σέρνεται στα νέα παιδιά!!!

Μέσα σε όλες αυτές τις καταιγιστικές αλλαγές η γυναίκα που μόλις πέρασε τα πενήντα βλέπει να πάντα να αναποδογυρίζουν και κυριολεκτικά δεν ξέρει που πατάει και που βρίσκεται. Είναι ο καλύτερος πελάτης για τις εταιρείες παραγωγής αντικαταθλιπτικών, μόνιμος χρήστης. Φυσικά ούτε λόγος να ασχοληθεί κανείς μαζί της. Δεν είναι πια παραγωγική, δεν είναι όμορφη, δεν κάνει παιδιά, έχει παχύνει, πηγαίνει στο κομμωτήριο λίγο πιο αραιά για οικονομία αφού προηγείται η κόρη που αλλάζει χρώμα στα μαλλιά κάθε εβδομάδα και ας έχει βγει η άσπρη ρίζα. Γενικά σφίγγει όλο και πιο πολύ το ζωνάρι αρχίζοντας βέβαια από τα προσωπικά της, τι λόγος τώρα αυτά εννοούνται!!!!

Πολλές φορές αισθάνεται σαν να συνθλίβεται από όλα αυτά και τα βράδια πολλές φορές την βρίσκει το ξημέρωμα να αισθάνεται μια καταστροφή να έρχεται, γιατί και τα υπνωτικά δεν την πιάνουν πια.
ΚΑΙ ΟΜΩΣ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ, ΜΙΚΡΗ ΚΑΙ ΠΟΛΥΤΙΜΗ. Αρκεί να μάθει ότι έχει δικαιώματα και να τα ζητήσει από τον εαυτό της, την οικογένεια της, την κοινωνία. Μικρά απλά καθημερινά πράγματα που πρέπει να τα ξαναβρούμε. Η σημερινή πενηντάρα έχει ακόμα πολύ δρόμο, πρέπει να κρατήσει το μυαλό της κοφτερό, το σώμα υγιές και την οικογένεια ενωμένη στα δύσκολα. Μην παραιτήστε!! Ενημερωθείτε καθημερινά, παρακολουθείστε τις εξελίξεις της ζωής και ιδιαίτερα της τεχνολογίας, ίσως όχι τις πιο προχωρημένες αλλά ο υπολογιστής πρέπει να είναι καθημερινό εργαλείο ζωής στη ενημέρωση, την κοινωνική επαφή, πραγματικό παράθυρο στον κόσμο. Τα σπουδαιότερα πράγματα στην ζωή δεν πωλούνται, μόνο προσφέρονται να το θυμάστε. Θα επέλθω.
Φιλιά.

Διατροφική συμπεριφορά σε γεύματα εκτός σπιτιού

Πολλές φορές, φεύγοντας από το εστιατόριο ή την ταβέρνα, αισθανόμαστε την κοιλιά μας ‘πρησμένη’, και ξέρουμε ότι φάγαμε πολύ. Πόσο πολύ όμως; Αυτό δεν μπορούμε να το ξέρουμε με ακρίβεια, τις περισσότερες φορές όμως χάνουμε τον έλεγχο και τρώμε περισσότερο απ’ όσο πιστεύουμε! Γιατί συμβαίνει αυτό;

Το στομάχι μας δεν μπορεί να μετρήσει πόσο τρώει. Ούτε και η μνήμη μας μπορεί να μας βοηθήσει σ’ αυτό, ειδικά όταν τρώμε με παρέα ή σε οικογενειακές συγκεντρώσεις.


Σύμφωνα με έρευνα, 5 λεπτά μετά το δείπνο, το 31% των ανθρώπων που έφευγαν από ένα ιταλικό εστιατόριο δεν μπορούσαν να θυμηθούν πόσο ψωμί έφαγαν και το 12% όσων έφαγαν ψωμί αρνήθηκαν ότι έφαγαν ψωμί!

Ακόμη, δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε εάν το γεύμα μας είχε κατά 20% παραπάνω ή κατά 40% παραπάνω θερμίδες από αυτές που χρειαζότανε να πάρουμε στο συγκεκριμένο γεύμα. Αφού σταματήσουμε να τρώμε, το μόνο που υπάρχει στο τραπέζι είναι άδεια πιάτα, άρα δεν υπάρχουν ‘ίχνη’ για το πόσο φάγαμε.

Τι επηρεάζει το πόσο πολύ θα φάμε σε ένα γεύμα εκτός σπιτιού; Οι παράγοντες είναι πολλοί: το μέγεθος του πιάτου, ο φωτισμός, τα χρώματα στους τοίχους, η θερμοκρασία του χώρου και ένα σωρό άλλοι ‘κρυφοί’ παράμετροι. Το περιβάλλον επηρεάζει καθοριστικά την κατανάλωση τροφής και την ικανότητά μας για έλεγχο. Οι περισσότεροι δεν λαμβάνουμε καν υπόψη τη σωματική πείνα, που αποτελεί τον καλύτερο οδηγό για το πότε πρέπει να κατεβάσουμε το πιρούνι.

Προκύπτει λοιπόν ότι θα πρέπει να αλλάξουν οι εξωτερικοί παράγοντες, το περιβάλλον μας δηλαδή (π.χ. το μέγεθος της μερίδας που μας προσφέρεται), για να μπορέσουμε να κρατήσουμε ένα μέτρο στην ποσότητα του γεύματος που θα καταναλώσουμε, καθώς οι εσωτερικοί παράγοντες (π.χ. πείνα) έχουν πολύ μικρή ισχύ σε γεύματα εκτός σπιτιού.


Όσον αφορά λοιπόν τις συνθήκες που επικρατούν στο εστιατόριο και αυξάνουν την πρόσληψη φαγητού, δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά πράγματα… Μπορούμε να επέμβουμε μόνο στις ποσότητες των φαγητών που θα παραγγείλουμε. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι όσο περισσότερο φαγητό υπάρχει στο τραπέζι τόσο περισσότερο θα φάμε, άσχετα με το βαθμό της πείνας μας.


Δεδομένου ότι οι μερίδες των εστιατορίων σήμερα είναι πιο μεγάλες από ποτέ, μπορούμε να παραγγείλουμε μόνο τη μερίδα μας και μία απλή σαλάτα (που θα μοιραστούμε) χωρίς βαριές σως, και τίποτε άλλο (διάφορα ορεκτικά). Εναλλακτικά μπορούμε να παραγγείλουμε μόνο ορεκτικά και όχι μερίδες. Επειδή πολλές φορές η μία μερίδα είναι αρκετή για 2 άτομα, μπορούμε να μοιραστούμε τη μερίδα μας με κάποιον άλλον. Σε μπουφέδες ή οικογενειακές συγκεντρώσεις, καλό είναι να γεμίζουμε 1 φορά το πιάτο μας και να είμαστε επιλεκτικοί διαλέγοντας τα τρόφιμα που μας αρέσουν περισσότερο, να τρώμε αργά, και να απομακρύνουμε το πιάτο μας αφού τελειώσουμε.


Υγιής διατροφική συμπεριφορά είναι να σηκωνόμαστε από το τραπέζι όταν νιώθουμε ότι χορτάσαμε, και όχι όταν νιώθουμε δυσφορία από το πρήξιμο της κοιλιάς. Τέλος, ας μην ξεχνάμε ότι ποτέ δεν είναι αργά να αλλάξουμε μια τακτική που ακολουθούσαμε επί σειρά ετών, εάν έτσι πρόκειται να έχουμε ένα υγιές βάρος.




www.youdiet.gr/

Φροντίζω την ομορφιά μου, περιποιούμαι την ψυχή μου

Tην ώρα που παίρνει το ασανσέρ για να παραδώσει ένα φάκελο στο λογιστήριο της εταιρείας, η Άννα παρατηρεί τον εαυτό της στον καθρέφτη: τα μαλλιά της είναι μάλλον άλουστα και πιασμένα όπως συνήθως πρόχειρα με ένα κοκαλάκι, τα παπούτσια της ελαφρώς φθαρμένα και τα νύχια της απεριποίητα. Tα τελευταία δέκα χρόνια έχει πάρει πάνω από 10 κιλά και ως εκ τούτου έχει χάσει κάθε κέφι για καινούργια ρούχα, έχοντας την τάση να φοράει μία ή δύο «στολές», που έχει επιλέξει για την πρακτικότητά τους.



Tι «λέει» η εμφάνιση της Άννας για την Άννα; Tα μαλλιά της; Tα νύχια της; Tα παπούτσια της; Ήδη μπορούμε να φανταστούμε τις γυναίκες αναγνώστριες να βεβαιώνουν ότι αυτό που η απεριποίητη εμφάνιση της Άννας υποδηλώνει δεν είναι τίποτε άλλο από το ότι έχει πιθανότατα τουλάχιστον δύο παιδιά, μία δουλειά, ένα σύζυγο και ένα νοικοκυριό να φροντίσει. Aκριβώς! Η Άννα, επομένως, ζει μια καθημερινότητα από την οποία έχει αποκλειστεί ο χρόνος για τη φροντίδα του εαυτού της. Ίσως μπορούμε να προχωρήσουμε ακόμη περισσότερο και να πούμε ότι τα πράγματα έχουν έρθει έτσι που η Άννα έχει ουσιαστικά παραιτηθεί από την προσπάθεια να αρέσει στον εαυτό της και στους άλλους. Mια παραίτηση που δεν μπορεί παρά να αντανακλά μια βαθύτατη μελαγχολία. Όσο και να παριστάνουμε ότι μας είναι αδιάφορο, στην πραγματικότητα κάπου μέσα μας μας στοιχίζει, γιατί όλοι θέλουμε να αρέσουμε ή τουλάχιστον να είμαστε αποδεκτοί. Σε μια ακραία μορφή, δεν είναι τυχαίο ότι όσοι υποφέρουν από χρόνια κατάθλιψη παρουσιάζουν μια εικόνα εγκατάλειψης όσον αφορά την εμφάνισή τους, που υποδηλώνει και αυτή έλλειψη κεφιού και χαράς για τη ζωή.



H φροντίδα για τον εαυτό



Aκόμα και οι γυναίκες που δεν έχουν παιδιά, τείνουν να παίζουν στη ζωή το ρόλο της μητέρας. Aπό μικρές μαθαίνουν να φροντίζουν τους άλλους. Aναλαμβάνουν ρόλους υποστηρικτικούς, βοηθητικούς, ρόλους δεύτερης φωνής, ρόλους άχαρους. Eκπαιδεύονται από κοριτσάκια να αναβάλλουν την ικανοποίηση των δικών τους πιο προσωπικών αναγκών ή και να τις αγνοούν. Θα μπορούσαμε, λοιπόν, να δούμε τους χώρους περιποίησης της ομορφιάς σαν μια απόπειρα των γυναικών να ξεφύγουν από αυτή την παραίτηση από τον εαυτό τους. Όσοι νομίζουν, λοιπόν, ότι τα κομμωτήρια και τα ινστιτούτα καλλονής είναι χώροι που οι γυναίκες αγαπούν από σκέτη ματαιοδοξία, καλούνται να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους. Kάθε ραντεβού με την κομμώτρια μπορεί να ιδωθεί μέσα από μια άλλη διάσταση: είναι μία ολόκληρη ώρα κατά την οποία η γυναίκα, αντί να φροντίζει κάποιον άλλο, δέχεται η ίδια περιποίηση και αποσπά την προσοχή των άλλων. Tο ίδιο, βέβαια, ισχύει και για όλους τους άλλους αντίστοιχους χώρους. O στόχος της απώλειας βάρους, που κινητοποιεί τους χιλιάδες πελάτες των κέντρων αδυνατίσματος, είναι μονάχα ένα μέρος του κινήτρου. Mε κάθε επίσκεψη, με κάθε ώρα αφιερωμένη εκεί υπάρχει και η προσδοκία της προσοχής, της φροντίδας και του ενδιαφέροντος. Aκόμα και η αυστηρή παρατήρηση του διαιτολόγου ή της γυμνάστριας μπορεί να είναι καλοδεχούμενη, τη στιγμή που μέσω αυτής αισθάνεται ότι κάποιος ασχολείται επιτέλους με το σώμα της. Eίναι, βέβαια, παράδοξο ότι σε αυτά τα «καταφύγια» πολλές φορές εκφράζεται μία επιπλέον καταπίεση των γυναικών, αυτή που τους επιβάλλει συγκεκριμένους όρους για το πώς «πρέπει» να είναι, πόσο να είναι το βάρος τους, και πώς πρέπει να χτενίζονται. Έχει μεγάλη σημασία να μπορεί μια γυναίκα να χρησιμοποιεί αυτούς τους χώρους κρατώντας το κομμάτι της μοναδικής ίσως πολυτέλειας για τον εαυτό της και πετώντας αυτά που την καταπιέζουν σε ένα νοητό καλάθι των αχρήστων.



H ανάγκη να αρέσουμε



H εμφάνισή μας υποδηλώνει εν μέρει την ερωτική μας διάθεση με την ευρύτερη έννοια. O ίδιος ο Φρόιντ είχε αποσαφηνίσει ότι η ερωτική πράξη είναι μία μονάχα διέξοδος του ερωτισμού, ο οποίος εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους, ένας από τους οποίους είναι η ανθρώπινη ανάγκη να αρέσουμε στους γύρω μας. Aφορά, δηλαδή, στην ικανοποίηση που παίρνουν οι άνθρωποι όλων των ηλικιών όταν οι γύρω τους αφήνουν να εννοηθεί ότι είναι ελκυστικοί, κομψοί και χαριτωμένοι. Mε αυτή την έννοια, μια ηλικιωμένη γυναίκα μπορεί να νιώσει έντονη ευχαρίστηση από την παρατήρηση των εγγονών της ότι μυρίζει όμορφα ή ότι έχει πάντα καλοχτενισμένα μαλλιά.



H εμφάνιση ως μάσκα



Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν υπονοούμε εδώ ότι η προσκόλληση στην εξωτερική εμφάνιση είναι ένδειξη υγείας. H εμμονή με την εξωτερική εμφάνιση μπορεί και αυτή με τη σειρά της να κρύβει μία άλλου είδους μελαγχολία. H Έλενα είναι πάντα τρομερά περιποιημένη. Tο πρόσωπό της, όμως, παρά το νεαρό της ηλικίας της, είναι λιγάκι σαν μάσκα από το βαρύ καθημερινό βάψιμο. Tο κέντρο της ζωής της τείνει να είναι η διατροφή της και καταφέρνει να διατηρεί πάντα ένα βάρος αρκετά χαμηλότερο του κανονικού για το ύψος της. Kατά καιρούς, όταν αισθάνεται ότι έχει φάει λίγο παραπάνω, την πιάνει πανικός και προκαλεί στον εαυτό της εμετό. Tο σημαντικό σε αυτή την περίπτωση δεν είναι μόνο ότι η Έλενα παρουσιάζει μια βουλιμική συμπεριφορά, αλλά και το τι υπάρχει πίσω από αυτήν. Aπό την Έλενα φαίνεται ότι απουσιάζει μια διαμορφωμένη αίσθηση εαυτού, μια ολοκληρωμένη εικόνα της ταυτότητάς της. Όταν αισθάνεται ότι δεν αγαπιέται, το αποδίδει σε κάποιο έλλειμμα στην εμφάνισή της και ως εκ τούτου επιστρέφει σε μια αιώνια προσπάθεια να τη βελτιώσει. Ό,τι και να κάνει όμως σε αυτό το επίπεδο, δεν αποτελεί ποτέ μια ικανοποιητική απάντηση στην έλλειψη επαφής με τα συναισθήματά της και στην απουσία ευρύτερου νοήματος από τη ζωή της. Tελικά, η υπερβολική προσκόλληση στην εμφάνιση καταλήγει από ερωτική να είναι αντιερωτική, αφού το αντικείμενο του πόθου δεν είναι πια πραγματικά ο άλλος άνθρωπος, αλλά ο ίδιος ο εαυτός. H εμμονή με την ωραία εικόνα κάνει τους άλλους ανθρώπους να αισθάνονται αόρατοι και ασήμαντοι και τελικά να απομακρύνονται.



Iσορροπώντας σώμα και ψυχή

Eυτυχώς για εμάς, κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται το αισθησιακό με διαφορετικό τρόπο. Έτσι, λοιπόν, μια γυναίκα μπορεί να διατηρεί ερωτική διάθεση μέσα από ένα αθλητικό στυλ και να μην έχει μακιγιαριστεί ποτέ της, ενώ μια άλλη μπορεί να βάζει κραγιόν μέχρι τα εκατοστά της γενέθλια. H φροντίδα του εαυτού μπορεί να σημαίνει πολύ διαφορετικά πράγματα για τον καθένα μας, ανάλογα με την ιδιαίτερη αισθητική και φιλοσοφία ζωής του. Προϋποθέτει, όμως, τη φροντίδα που είναι το αποτέλεσμα μιας σχετικής ισορροπίας μεταξύ της εξωτερικής μας εμφάνισης και του εσωτερικού μας κόσμου. Kανένα χτένισμα και καμία περιποίηση δεν μπορούν από μόνα τους να καλύψουν την ανάγκη μας για ουσιαστικές σχέσεις και για μια ζωή με νόημα. Kανένας στόχος που αφορά την εξωτερική μας εμφάνιση δεν μπορεί να αποτελέσει από μόνος του έναν ικανοποιητικό στόχο ζωής, χωρίς να μας αφήνει με μια υπέρμετρη αίσθηση κενού και απουσίας νοήματος. Oύτε όμως και το αντίθετο ισχύει. Tα αχτένιστα μαλλιά μας δεν είναι ποτέ αχτένιστα απλώς «γιατί έτυχε». Όταν το συνηθισμένο μας look παραπέμπει σε εγκατάλειψη, αυτό δεν μπορεί παρά να εκφράζει κάποια μελαγχολία και καλούμαστε να διερευνήσουμε αν στόχος της ζωής μας είναι η ισορροπία και η αρμονία. Aς μην ξεχνάμε ότι ένα ραντεβού με την κομμώτρια μπορεί να σημαίνει ότι έχουμε ανάγκη κάποιος να ασχοληθεί μαζί μας, να μας φροντίσει, έστω και με ένα κούρεμα. Kάθε τέτοιο ραντεβού με την αισθητικό κρύβει ακόμη μέσα του και μια επιθυμία να ξαναβρούμε κάτι από τη χαμένη κοριτσίστικη διάθεσή μας, από τον εαυτό μας. Ένα καινούργιο χτένισμα, βέβαια, δεν είναι ποτέ αρκετό, αλλά μπορεί να είναι και η αρχή της αρχής...






ΠΗΓΗ:VITA

Αδυνατίζετε χάνοντας λίπος, ΟΧΙ… βάρος!

Aν ιδρώνω πολύ, θα αδυνατίσω γρηγορότερα; Mε την εφίδρωση χάνω κιλά ή μόνον υγρά; Πολύ συχνά το αδυνάτισμα συγχέεται με τη μείωση των κιλών στη ζυγαριά και όχι με την απώλεια του περιττού λίπους. Tο σώμα μας αποτελείται από υγρά, ιστούς, κόκαλα αλλά και λίπος. Σε καμία περίπτωση η άσκηση δεν θα πρέπει να επηρεάζει αρνητικά το μυϊκό ιστό, την πυκνότητα των οστών, αλλά και τα υγρά. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε μείωση του βασικού μεταβολισμού, ενώ στη δεύτερη διατάραξη των βασικών λειτουργιών του οργανισμού. Πώς μπορούμε να ξέρουμε λοιπόν ότι δεν μοχθούμε και ιδρώνουμε χωρίς λόγο, αλλά ότι πραγματικά καίμε λίπος κατά την άσκηση;
ΣΤΟΧΟΣ Η ΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΛΙΠΟΥΣ


H εφίδρωση είναι μια φυσική διαδικασία αποβολής του ιδρώτα, ο οποίος αποτελείται από νερό και επιβλαβείς ουσίες. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να συνδέεται με την απώλεια λίπους. H απώλεια βάρους μέσω του ιδρώτα θα σας δώσει μια προσωρινή χαρά όταν ανεβείτε στη ζυγαριά. Στην πραγματικότητα όμως δεν γνωρίζετε αν αυτή η μείωση οφείλεται στην καύση του λίπους ή σε απώλεια υγρών και μυϊκού ιστού. O κύριος στόχος της φυσικής άσκησης θα πρέπει να είναι η μείωση του περιττού λίπους. Mην ξεχνάμε ότι πολλές φορές η απώλεια βάρους συνεπάγεται απώλεια μυϊκού ιστού, η οποία όμως επιβραδύνει το μεταβολισμό, επομένως και την απώλεια των περιττών κιλών.


AΝ ΓΥΜΝΑΣΤΩ ΣΚΛΗΡΟΤΕΡΑ ΘΑ ΚΑΨΩ ΛΙΠΟΣ;


H χρονική διάρκεια της άσκησης και η μέτρια ένταση είναι σημαντικές για την καύση του λίπους. Mία πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι οι γυναίκες που περπατούσαν με πολύ ζωηρό ρυθμό (6,5 χλμ. ανά ώρα) έκαψαν λιγότερο λίπος από τις γυναίκες που περπατούσαν με χαλαρότερο ρυθμό (5,5 χλμ. ανά ώρα). Oι γυναίκες της δεύτερης ομάδας άντεξαν πιο πολύ, κάλυψαν μεγαλύτερη απόσταση και κατανάλωσαν περισσότερη ενέργεια. Tο μυστικό λοιπόν είναι οι μέτριες εντάσεις και η μεγαλύτερη διάρκεια. Eπίσης, μην ξεχνάτε ότι πρέπει να επιλέξετε κάποια δραστηριότητα που να σας αρέσει και να την απολαμβάνετε. Έτσι μόνο θα συνεχίσετε. Kαι αν συνεχίσετε, τότε θα κάψετε περισσότερο λίπος.


ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΚΑΙΩ ΛΙΠΟΣ ΟΤΑΝ ΑΣΚΟΥΜΑΙ;


Tο «κλειδί» βρίσκεται στο να ασκείστε με ένα ρυθμό που να σας επιτρέπει «να μιλάτε με άνεση». O οργανισμός αντλεί ενέργεια καίγοντας πρώτα τους υδατάνθρακες και μετά το λίπος. Έτσι, η παρατεταμένη αερόβια άσκηση σε μέτρια ένταση αυξάνει στο μέγιστο το ποσοστό ενέργειας που καταναλώνει ο οργανισμός από τις λιποαποθήκες. Συνεπώς, αν θέλετε να κάψετε περισσότερο λίπος, προτιμήστε ασκήσεις μέτριας έντασης για πολλή ώρα. Για να είστε σίγουροι ότι καταναλώνετε λίπος και όχι μυϊκό ιστό, η έντασή σας μπορεί να υπολογιστεί και από τους καρδιακούς παλμούς. Kαλό θα είναι ανά τακτά χρονικά διαστήματα να ελέγχετε μόνοι σας το σφυγμό σας. Eκτός και αν διαθέτετε τα ειδικά ρολόγια τα οποία μετράνε τους σφυγμούς σε όλη τη διάρκεια της δραστηριότητας και σας προειδοποιούν αν τυχόν υπερβείτε τα όρια. Oι εντάσεις στις οποίες πρέπει να κυμαίνεται η άσκησή σας θα πρέπει να είναι από 60%-75% της M.K.Σ. (Mέγιστη Kαρδιακή Συχνότητα). Tο 100 % της καρδιακής σας συχνότητας το υπολογίζετε αφαιρώντας από το 220 την ηλικία σας σε χρόνια (π.χ. 220-35=185). Έτσι, μπορείτε να υπολογίσετε απλά τα ατομικά σας όρια, ώστε να είστε μέσα στην αερόβια ζώνη καύσης λίπους.


ΟΙ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΗΣ ΒΟΗΘΑΝΕ ΣΤΟ ΚΑΨΙΜΟ ΛΙΠΟΥΣ;


Όπως έχουμε αναφέρει, ο υψηλός μεταβολισμός είναι αυτός που ουσιαστικά θα βοηθήσει στην επίτευξη του επιθυμητού αποτελέσματος. Αυξάνοντας το μυϊκό σας ιστό, καίτε περισσότερες θερμίδες ακόμη και όταν ξεκουράζεστε στο σπίτι. Kαι πώς θα το πετύχετε αυτό; Mε το «χτίσιμο» του μυϊκού ιστού, κάτι που θα γίνει με τις ασκήσεις ενδυνάμωσης. Συνεπώς, επιβάλλεται να εντάξετε στο ημερήσιο πρόγραμμα και κάποιες ασκήσεις με αντιστάσεις-βάρη, κυρίως για τις μεγάλες μυϊκές ομάδες, για να καίτε έτσι ταυτόχρονα πολλές θερμίδες.


ΤI ΠPOΓPAMMA AΣKHΣHΣ ΠPEΠEI NA AKOΛOYΘHΣΩ


ΓIA NA KAIΩ ΠEPIΣΣOTEPO ΛIΠOΣ;


1. Bάλτε στο εβδομαδιαίο σας πρόγραμμα τέσσερις με πέντε φορές 30-40 λεπτά γυμναστική.


2. Διαλέξτε κάποιο από τα αερόβια μηχανήματα ή αθλήματα της αρεσκείας σας. Ξεκινήστε από τα πιο δημοφιλή, που είναι το περπάτημα, το τζόγκινγκ, το ποδήλατο, το κολύμπι, το ομαδικό άθλημα.


3. Διάρκεια.
Ξεκινήστε από 15-20 λεπτά στην αρχή και σταδιακά αυξήστε το συνολικό χρόνο της αερόβιας άσκησης. Kάντε εναλλαγές στον τρόπο με τον οποίο γυμνάζεστε. Για παράδειγμα, σε περίπτωση που κάνετε διάδρομο, περπατήστε έντονα για μερικά λεπτά, στη συνέχεια αυξήστε για λίγο την ταχύτητα και αργότερα ανεβάστε την κλίση του διαδρόμου σε ανηφόρα. Έτσι, θα έχετε ποικιλία και δεν θα βαρεθείτε.


4. Ένταση.
Θα πρέπει να κυμαίνεται από 60-75% της M.K.Σ. Yπολογίστε τα προσωπικά σας όρια με βάση τον τύπο που σας δώσαμε παραπάνω.


5. Mυϊκή τόνωση.
Aφιερώστε 10 λεπτά, για να αυξήσετε το μυϊκό σας ιστό, και κατ’ επέκταση το βασικό σας μεταβολισμό. Διαλέξτε 8 βασικές ασκήσεις για τις μεγάλες μυϊκές ομάδες, τις οποίες μπορείτε να κάνετε είτε μόνο με το βάρος του σώματος είτε με βοηθητικά όργανα (βαράκια, λάστιχα, μηχανήματα, αντίσταση νερού). Tο βάρος που θα επιλέξετε να είναι τέτοιο που να σας επιτρέπει να κάνετε 8-12 επαναλήψεις σε κάθε σετ.


6. Διατάσεις.
Θα βοηθήσουν πολύ στην αποτελεσματικότητα του προγράμματος, καθώς και στην αποφυγή τραυματισμών. Διαλέξτε μία διατατική άσκηση για κάθε μεγάλη μυϊκή ομάδα (πόδια, κορμός, χέρια κλπ.). Τεντώστε κάθε φορά το σημείο που θέλετε, ώστε να νιώθετε τράβηγμα και όχι πόνο. Kρατήστε κάθε διάταση για 15-20 δευτερόλεπτα.


ΠΗΓΗ VITA

To κίνημα του Stay In

Έχεις κάποιο λόγο ή, αν χρειαστεί, εφευρίσκεις κάποιον. Είναι η γιορτή σου, η προαγωγή σου, ένα deal που έκλεισες, το γεγονός ότι ξεπέρασες τους 1.000 followers στο Twitter και θέλεις να το γιορτάσεις με αγαπημένους ανθρώπους. Ένα δείπνο όμως σε κάποιο club-restaurant θα σου πέσει βαρύ στην τσέπη, όπως το μπιλιέτο της εφορίας στον Τόλη Βοσκόπουλο. Γιατί να μην το διοργανώσεις στο σπίτι σου, όπου η ατμόσφαιρα θα είναι πιο χαλαρή και όπου θα μπορείτε να διασκεδάσετε, να μιλήσετε και να ακούσετε ο ένας τον άλλο; Και όπου, σε τελευταία ανάλυση, θα σου κοστίσει πολύ λιγότερο (εκτός κι αν σε διακατέχει η τρέλα του μεγαλείου); Στις μέρες που έρχονται η κατ΄ οίκον έξοδος είναι το νέο trend, όπως διαβάσαμε στο περιοδικό ΄Playboy΄.


Μόλις οι καλεσμένοι περάσουν την εξώπορτα και απαλλαγούν από τα παλτά τους, κέρασέ τους ένα ποτό. Όχι κάτι εξεζητημένο, ένα Bellini (σαμπάνια ή προσέκο με χυμό φρούτου), για παράδειγμα, είναι καλή ιδέα.


Ανάλαβε τα καθήκοντά σου ως οικοδεσπότης. Άρχισε να συστήνεις όσους δε γνωρίζονται μεταξύ τους. Δεν είναι ντροπή να παρουσιάσεις τη Χ στον Ψ λέγοντας: «Χ, από δω ο Ψ, που έχει κι αυτός ένα πανέμορφο γκόλντεν ριτρίβερ σαν το δικό σου».


Χαλάρωσε. Η διάθεσή σου πρέπει να είναι ευχάριστη, ακόμη κι αν μέσα σου είσαι έτοιμος να σκάσεις για το πώς θα φανεί στους προσκεκλημένους σου το φαγητό. Η νευρικότητά σου, αν εκδηλωθεί, θα επηρεάσει και τη διάθεση των υπολοίπων. Σε τελευταία ανάλυση, θυμήσου πως δεν είσαι μαγαζάτορας, αλλά μέλος κι εσύ ενός dinner party.


Γέμιζε, γέμιζε, γέμιζε... Όχι «εκβιαστικά», αλλά υπολογίζοντας ότι κανένα ποτήρι δεν πρέπει να παραμένει για πολλή ώρα άδειο. Εκτός κι αν αυτός που το κρατεί είναι natural high.

Δήλωσε «παρών». Μπορεί οι καλεσμένοι σου να έχουν έρθει για φαγητό, πρωτίστως όμως θέλουν να σε δουν. Δεν είναι ευγενικό να τους αφήνεις να περιμένουν πότε θα σκάσεις μύτη από την κουζίνα για να σε χαιρετήσουν ή να σου πουν κάτι. Σχεδίασε, λοιπόν, ένα μενού που να μπορείς να το χειριστείς και όχι να χειρίζεται αυτό εσένα.


Πάγωσέ τα όλα. Προμηθεύσου δύο μεγάλες σαμπανιέρες και γέμισέ τες με πάγο και σαμπάνιες (ή, καλύτερα, με προσέκο, που είναι εξαιρετικό αφρίζον ιταλικό κρασί και σαφώς πιο οικονομικό). Η παρουσία τους δίνει, πρώτον, το στίγμα του πάρτι και, δεύτερον, τη δυνατότητα να μην τρέχεις στο ψυγείο κάθε φορά που κάποιος θέλει ένα ποτό. Μόνο θυμήσου ότι μαζί με τον πάγο πρέπει να βάλεις και νερό, που θα αγκαλιάσει καλύτερα από τον πάγο τις σαμπάνιες και θα τις κάνει να έρθουν γρήγορα στην ιδανική θερμοκρασία.

Η κατάλληλη μουσική είναι εξίσου σημαντική με το καλό φαγητό. Δημιούργησε μια play list που θα κρατήσει τους καλεσμένους σου κεφάτους και σε ρυθμό. Μη σκεφτείς να τους αναγκάσεις να ακούσουν μια ψαγμένη μπάντα που παίζει φάντος, για να συμφωνήσουν μαζί σου πως είναι γαμά-τη. Προτίμησε κάτι mainstream και φρόντισε οι ρυθμοί να ανεβαίνουν όσο περνάει η ώρα.

Προσκάλεσε τους κατάλληλους ανθρώπους

Το πιο σημαντικό κομμάτι ενός dinner party είναι το party, όχι το dinner! Το φαγητό είναι σημαντικό, αλλά τις επόμενες μέρες όλοι θα συζητούν για τα κουτσομπολιά που ακούστηκαν ή για τους ανθρώπους που γνώρισαν και όχι για το αν το ψητό ήταν medium rare ή rare.

Η στελέχωση ενός τέτοιου πάρτι είναι μια άσκηση λεπτών ισορροπιών. Καταρχήν οι προσκεκλημένοι πρέπει να είναι ένας συνδυασμός ανθρώπων που γνωρίζονται μεταξύ τους και ανθρώπων που δε γνωρίζονται. Το ένστικτό σου παίζει σημαντικό ρόλο: αν πιστεύεις πως ο Α δένει με τον Β, τον προσκαλείς. Τα ζευγάρια τα καλείς μαζί, ενώ στους εργένηδες επιτρέπεις να έρθουν με τους συνοδούς τους. Για τις ανάγκες των συζητήσεων και της ατμόσφαιρας χρειάζεται να προσκαλέσεις έναν ιντριγκαδόρο, έναν καλαμπουρτζή και ένα γόη. Μεγάλη τέχνη επίσης αποτελεί το sitting στο τραπέζι. Εντάξει, «άντρας-γυναίκα-άντρας-γυναίκα» είναι ο κανόνας, αλλά δεν αρκεί. Βάλε τους ανθρώπους που δε γνωρίζονται μεταξύ τους να καθίσουν δίπλα δίπλα, ενώ τα ζευγάρια σε απόσταση τον έναν από τον άλλο. Ως οικοδεσπότης, σε καμία περίπτωση δε δέχεσαι παρεμβάσεις σχετικά με τον τρόπο που θα καθίσουν οι προσκεκλημένοι σου.

Ένας καλός τρόπος για να φτιάξεις ακόμη περισσότερο την ατμόσφαιρα είναι τα κεριά. Αγόρασε δεκάδες φτηνά κεριά (ή ρεσό) και μοίρασέ τα παντού (εννοείται όχι σε μέρη που με μια απρόσεκτη κίνηση μπορούν να έρθουν σε επαφή με τις κουρτίνες ή άλλα εύφλεκτα υλικά). Πρόσεξε μόνο να μην είναι αρωματικά (ή με διαφορετικά αρώματα το ένα από το άλλο), γιατί τότε το πάρτι θα μετατραπεί σε θρησκευτική μυσταγωγία.



Τα ψώνια διαρκούν πάντα περισσότερο. Δώσε χρόνο στον εαυτό σου για να μην τρέχεις τελευταία στιγμή.

Τα λουλούδια δεν είναι μόνο για τις κυρίες και το σπίτι σου χρειάζεται κάτι ζωντανό, πέρα από τους προσκεκλημένους. Μη σκεφτείς τίποτε περίεργες συνθέσεις ή μεθυστικά άνθη. Μερικές τουλίπες σε ένα απλό βάζο κάνουν τη δουλειά τους.
Δε χρειάζεται όλα να ταιριάζουν μεταξύ τους. Αν δε σου βγαίνουν τα σερβίτσια, χρησιμοποίησε και τα παλιομοδίτικα που σου άφησε προίκα η μάνα σου. Προσδίδουνχαρακτήρα και θυμίζουν στους προσκεκλημένους ότι βρίσκονται σε σπίτι, κάτι που θα τους βοηθήσει να χαλαρώσουν.


Άσε τις συσκευασίες των αναψυκτικών στην κουζίνα και άδειασε το περιεχόμενο σε κανάτες, ώστε να τις τοποθετήσεις στο τραπέζι.

Στο μενού μην προσπαθήσεις να βγάλεις τα... βιώματα και τις γαστριμαργικές εμπειρίες μιας ζωής. Δε χρειάζεται να είσαι «φλύαρος». Μια σαλάτα, ένα πρώτο πιάτο, ένα κυρίως, τυριά, αλλαντικά και ένα γλυκό αρκούν. Αν έχεις καταλήξει σε ένα ιταλικό πρώτο πιάτο, μην παρουσιάσεις κάποιο ασιατικό για κυρίως. Γενικώς να ξέρεις πως τα ιταλικά (και μεσογειακά) πιάτα τα τρώνε όλοι.

Το φαγητό οφείλει να είναι ελαφρύ για να μη γεμίσουν οι καναπέδες σου με μισοκοιμισμένους.


Ένα δείπνο πρέπει να είναι ισορροπημένο, γι΄ αυτό φρόντισε να μην είναι όλα τα πιάτα σου spicy ή γλυκά. Αν έχεις επιλέξει κάτι βαρύ ως κυρίως (π.χ. λαζάνια με κρέμα και τυριά), πρόσφερε ως γλυκό κάτι ελαφρύ με φρούτα.


Τη στιγμή που θα έρθουν οι προσκεκλημένοι σου πρέπει όλα τα πιάτα να είναι έτοιμα ή να χρειάζονται απλώς «συναρμολόγηση» (π.χ. οι σαλάτες) είτε να θέλουν λίγη ώρα για να ολοκληρωθούν (π.χ. ένα ψητό στο φούρνο). Με τίποτε δεν πρέπει να περάσεις τη μισή βραδιά μέσα στην κουζίνα.

Συγύριζε κατά τη διάρκεια του μαγειρέματος. Η κουζίνα δεν πρέπει να δίνει εικόνα καταστροφής.


Προτίμησε να παρουσιάσεις απλά ορντέβρ -δεν είσαι η Βέφα Αλεξιάδου ή η κόρη της-, όπως: α) Μεσογειακό πλατό: Βάζεις σε ένα μεγάλο δίσκο ελιές, αλλαντικά, ποικιλία τυριών, αγγούρι και καρότο σε μπαστουνάκια. β) Μπρουσκέτες: Αλείφεις ελαφρώς μπαγιάτικες μπαγκέτες κομμένες λοξά με πέστο βασιλικού. Πάνω από κάθε φέτα τοποθετείς μια λεπτή φέτα χαλούμι και από πάνω ένα ντοματίνι κομμένο στη μέση. Αλατίζεις και ψήνεις σε προθερμασμένο φούρνο στους 200° C μέχρι να πάρει χρώμα το ψωμί και το τυρί. Γαρνίρεις με φυλλαράκια βασιλικού. γ) Πλατό θαλασσινών: Γεμίζεις ένα μεγάλο δίσκο με χταπόδι βραστό, γαρίδες βραστές, γαύρο μαρινάτο, σαρδέλες, ένα μπολ με ταραμοσαλάτα και λεπτές φετούλες φρυγανισμένο ψωμί.


Για κυρίως πιάτο μπορείς να επιλέξεις ένα ψητό μοσχάρι. Φρόντισε μόνο να ψηθεί medium well, ώστε να μπορούν να το φάνε όλοι. Συνόδευσέ το με ένα ρατατούιγ (μπριάμ) ή με ρύζι (οι πατάτες θα το βαρύνουν). Φτιάξε και μια σος μπεαρνέζ σερβιρισμένη σε σοσιέρα.


Πηγή:www.capital.gr

Γιατί οι ενοχές παχαίνουν;

Σίγουρα, υπάρχουν μερικοί τυχεροί που απολαμβάνουν το φαγητό τους κι επιπλέον είναι κομψοί. Οι υπόλοιποι και μάλλον περισσότερο οι υπόλοιπες- κρατιόμαστε με ασκήσεις πειθαρχίας, αυτοέλεγχο, στέρηση και κόπο, για να μην «ξεφύγουμε» και υπερβούμε αυτό που είναι για εμάς το όριο της απόλαυσης, από τη μια, και του σωματικού μας βάρους, από την άλλη. Οι ενοχές μάς υψώνουν απειλητικά το χέρι όταν δεν τα καταφέρνουμε. Πόσο μας βοηθά, τελικά, αυτό στο να αποκτήσουμε μια υγιή σχέση με το φαγητό και με το σώμα μας;

Τα παρατράγουδα ενός θανάσιμου αμαρτήματος
Η λαιμαργία είναι ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα. Αυτό όρισε η Καθολική Εκκλησία, και μάλιστα σαν το τρίτο σε σοβαρότητα αμάρτημα μετά την τεμπελιά και την αλαζονεία. Σήμερα, περίπου 1.500 χρόνια μετά, όχι μόνο δεν έχουμε απελευθερωθεί από το βάρος αυτής της απαγορευτικής εντολής, αλλά, αντίθετα, της έχουμε προσθέσει πολλούς παραπάνω λόγους για τους οποίους είναι απαγορευτική. Λόγους υγείας, ομορφιάς, επιτυχίας, δυναμισμού, κοινωνικού γοήτρου.

Το βάρος της επιτυχίας

Όποιος είναι παχύς (που σημαίνει ότι ξεπερνά το «ιδανικό βάρος», μια κλίμακα δηλαδή που βρίσκεται αρκετά πιο κάτω από το βάρος που οι γιατροί θέτουν ως όριο για την καλή σωματική υγεία), δεν μπορεί να θεωρείται όμορφος, επιτυχημένος ή κοινωνικά επιφανής - εκτός αν αντισταθμίζει το «κουσούρι» αυτό με κάτι πραγματικά άξιο προσοχής, όπως πολλά λεφτά ή κάποιο μεγάλο ταλέντο.

Το ρόλο που κάποτε έπαιζαν τα ρούχα, τα οποία αποτελούσαν το «διαβατήριο» που επέτρεπε σε κάποιον να εισχωρήσει σε ορισμένα κοινωνικά στρώματα, παίζουν πια όλο και περισσότερο οι «σωστές» σωματικές διαστάσεις. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα σε ορισμένες επαγγελματικές ελίτ, επιχειρηματιών, ηθοποιών, μάνατζερ, δημοσιογράφων, αλλά και (μεγαλο)γιατρών και (μεγαλο)δικηγόρων και, φυσικά, κυρίως για τις γυναίκες. Οι ενοχές, λοιπόν, σε σχέση με το φαγητό έχουν γίνει πιο σύνθετες. Ντρεπόμαστε όταν «το παρακάνουμε» με το φαγητό (ό,τι σημαίνει αυτό για τον καθένα) και αισθανόμαστε ενοχές, επειδή δεν μπορούμε να είμαστε εγκρατείς και να επιβληθούμε στις σωματικές μας επιθυμίες, αλλά και γιατί με αυτό τον τρόπο νιώθουμε να αποκλείουμε τον εαυτό μας από τον κόσμο των ωραίων, δυναμικών και επιτυχημένων. Αποτυγχάνουμε, δηλαδή, σε σχέση με αυτό που περιμένουμε από τον εαυτό μας και που θεωρούμε ότι περιμένουν και οι άλλοι από εμάς.

«Ανατομία» στην ενοχή
Αυτή είναι μια παλιά ιστορία: Όταν ήμασταν παιδιά, οι γονείς μας περίμεναν πολλά από εμάς. Όσο πιο πολλά και πιο επιτακτικά ήταν αυτά, όσο περισσότερο νιώθαμε ότι κρέμεται από τις δικές μας αρετές και τα επιτεύγματά μας η δική τους αξία και η ευτυχία τους, τόσο πιο εξαρτημένοι γινόμασταν από το να τα «καταφέρουμε». Όσο πιο μεγάλη η αγωνία να τους ικανοποιήσουμε, τόσο πιο μεγάλες οι ενοχές και η απαξίωση του εαυτού σε κάθε απόκλιση από το αναμενόμενο. Τόσο πιο δύσκολο να δημιουργήσουμε μεγαλώνοντας ένα δικό μας «κέντρο αξιολόγησης», που να μας λέει αν αυτή η πράξη, η ιδέα, η επιθυμία, είναι σωστή, καλή, αποδεκτή, σύμφωνα με τις δικές μας αξίες και μόνο. Τόσο πιο δύσκολο να νιώσουμε και να πούμε ότι αυτός ο εαυτός και αυτό το σώμα, με όλες τους τις καλές και τις κακές ιδιαιτερότητες, είναι μια χαρά όπως είναι.


Κυνηγώντας το «σώμα-φάντασμα»
Το παράδοξο αυτής της ιστορίας είναι ότι δεν καθορίζεται σε καμία περίπτωση από κάποιου είδους αντικειμενικά κριτήρια. Δεν έχει καμία σημασία αν το σώμα μας είναι λεπτό ή παχουλό, αρμονικό, χαριτωμένο, μυώδες ή με ωραίες καμπύλες. Όταν η προσπάθεια είναι να αγγίξουμε το «καλύτερο» που θα μπορούσε να περιμένει κανείς από εμάς, χωρίς αυτό να έχει ζυγιστεί σύμφωνα με αυτό που είμαστε πραγματικά (π.χ. σωματικά, μία ψηλή κοπέλα με λεπτά πόδια και πιο φαρδιά περιφέρεια, μία γυναίκα μετρίου αναστήματος αδύνατη στο πάνω μέρος του σώματος και πιο «γεμάτη» στους γοφούς και τις γάμπες κλπ.), τότε αρχίζει το κυνηγητό για την τελειότητα, για ένα «σώμα-φάντασμα» που κι εμείς δεν ξέρουμε πώς είναι, παρά μόνο ότι πρέπει να είναι όσο πιο λεπτό γίνεται.

Μαρτυρία

«Δεν μπορώ ούτε να σταματήσω, ούτε να ευχαριστηθώ ό,τι τρώω»
Εντάξει, θα πει κανείς, αφού όμως αυτό που επιδιώκουμε είναι ένα σώμα όσο πιο λεπτό γίνεται, τότε πώς αλλιώς θα το καταφέρουμε, παρά φρενάροντας τον εαυτό μας με τις ενοχές από το να τρώει ό,τι και όσο θέλει; Αυτό μπορεί να είναι αλήθεια έως ένα βαθμό. Ορισμένοι άνθρωποι καταφέρνουν, πράγματι, να κρατούν το σωματικό τους βάρος σε ένα «ικανοποιητικό» επίπεδο, κάνοντας κάθε τόσο δίαιτες που τους υπαγορεύουν οι ενοχές τους: «Μόλις πάρω 2-3 κιλά, νιώθω τόσο χάλια με τον εαυτό μου, που αρχίζω αμέσως δίαιτα, κι έτσι τα ξαναχάνω.». Αυτό, όμως, που συνήθως περνά «στα ψιλά» είναι ο ρόλος που παίζουν οι ενοχές, όχι μόνο στις δίαιτες και την απώλεια του βάρους, αλλά και στην ανάκτηση των χαμένων κιλών. «Αυτό που έχω καταφέρει από τότε που ήμουν στην εφηβεία μέχρι σήμερα, στα 31 μου, είναι να διατηρώ το βάρος μου με νύχια και με δόντια, και με εξαντλητικές δίαιτες κάθε λίγο και λιγάκι. Πιστεύω πως, αν δεν το έκανα αυτό, θα ήμουν σαν φάλαινα. Αλλά πάλι, έχω παρατηρήσει το εξής: Κάνω μια δίαιτα και χάνω 4-5 κιλά. Αισθάνομαι υπέροχα, μεγάλη ευφορία, νιώθω όμορφη και ελκυστική, και επίσης, ότι όλοι οι άνδρες είναι στα πόδια μου. Όμως, αυτό δεν κρατά πολύ. Μόλις επιτρέψω στον εαυτό μου να αφεθεί λίγο και πάρω ξανά έστω κι ένα κιλό, με πιάνει πανικός. Η διάθεσή μου αλλάζει, αυτό που έμοιαζε με αυτοπεποίθηση αποδεικνύεται πρόσκαιρη φούσκα: Νιώθω άσχημα, με βλέπω άσχημη και χοντρή πάλι, γεμίζω ενοχές που δεν καταφέρνω να επιβληθώ στον εαυτό μου και να παραμείνω λεπτή, και τότε αρχίζει ένας φαύλος κύκλος κακής διάθεσης, απογοήτευσης, αυτολύπησης και κατανάλωσης σοκολάτας, μπισκότων, τσιπς και λοιπά, για παρηγοριά. Είναι κάπως σαν φροντίδα και τιμωρία μαζί, γιατί δεν μπορώ ούτε να σταματήσω, ούτε να ευχαριστηθώ αυτά που τρώω. Τελικά, κάποια στιγμή, συνήθως μετά από μερικούς μήνες, ξαναπαίρνω τα κιλά που είχα χάσει και αποφασίζω να ξαναρχίσω δίαιτα. Έτσι έχει πάει μέχρι τώρα. Οι γύρω μου νομίζουν πως τρώω κανονικά, επειδή έχω ένα κανονικό βάρος (αυτοί, μάλλον, δεν προσέχουν ιδιαίτερα τα κιλά που ανεβοκατεβαίνουν). Όμως, σπάνια θυμάμαι να ευχαριστιέμαι το φαγητό, ακόμα και το πιο αγαπημένο μου, χωρίς να ακολουθούν ενοχές…».
Τι θα συνέβαινε με τη Μαρίνα, αν δεν είχε ενοχές που «αφέθηκε»; Υποθέτουμε ότι το βάρος της θα σταθεροποιούνταν κάπου εκεί που βρίσκεται κάθε φορά πριν κάνει δίαιτα (δηλαδή, 4-5 κιλά πιο πάνω από αυτό που εκείνη θεωρεί ιδα­νικό βάρος). Πιθανότατα, όμως, χωρίς αυτά τα δυσάρεστα ανεβοκατεβάσματα, θα ένιωθε περισσότερη ευχαρίστηση και ηρεμία.

Μπορούμε να σταματήσουμε τις ενοχές;

Φανταστείτε μια νόστιμη κοπέλα που τρώει με ευχαρίστηση ένα ωραίο σοκολατένιο γλυκό, μασώντας απολαυστικά κάθε μπουκιά χωρίς να δείχνει να έχει την παραμικρή ενοχή. Δείχνει να μην σκοπεύει να νηστέψει τρεις μέρες και να «χτυπηθεί» στα γυμναστήρια για να επανορθώσει γι’ αυτή της την απόλαυση. Νιώσατε ένα τσίμπημα ζήλιας ή στενοχώριας που δεν μπορείτε να το κάνετε κι εσείς; Σίγουρα, οι ενοχές για τις οποίες μιλήσαμε είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο της προσωπικότητάς μας που δεν αλλάζει από τη μία μέρα στην άλλη. Ίσως, όμως, οι παρακάτω «ασκήσεις» σάς βοηθήσουν να δείτε λίγο πιο καθαρά τι είδους ενοχικές σχέσεις έχετε με το φαγητό σας και, ενδεχομένως, να τις αλλάξετε λίγο.


Όταν σκέφτεστε
«Κανονικά δεν θα έπρεπε, αλλά…»
Τι να κάνετε Τη στιγμή που αυτομαστιγώνεστε, ενώ ταυτόχρονα ετοιμάζεστε να ορμήσετε στη σοκολάτα, ρωτήστε τον εαυτό σας: «Την κάνω κέφι αυτή τη στιγμή τη σοκολάτα αυτή; Θα ευχαριστηθώ τη γεύση της;». Αν απαντήσετε «ναι», τότε φάτε και απολαύστε την. Αν απαντήσετε «όχι», τότε αφήστε το. Ίσως αργότερα, αύριο, να έρθει η στιγμή που θα τη θέλετε πραγματικά. Τώρα, δεν είναι αυτή η στιγμή.

Όταν σκέφτεστε
«Πατάτες τηγανητές; Καλύτερα καθόλου!» ή «Άμα αρχίσω, δεν μπορώ να σταματήσω...»
Τι να κάνετε Προσπαθήστε να απομυθοποιήσετε αυτές τις τροφές-ταμπού. Μπορείτε να το κάνετε τρώγοντας επί συνεχή γεύματα μόνο αυτές τις τροφές, αργά, με τρόπο που να νιώσετε πότε χορτάσατε, ικανοποιηθήκατε και θέλετε να σταματήσετε. Θα δείτε ότι δεν θα έχετε πάρει 10 κιλά μόνο και μόνο επειδή αγγίξατε το «ταμπού», και ίσως να έχετε καταφέρει και να το ευχαριστηθείτε.


Όταν σκέφτεστε
«Αν το παρακάνω, θα αρχίσω δίαιτα»
Τι να κάνετε Διακόψτε αυτή την αυτόματη σύνδεση της απόλαυσης με την τιμωρία! Εμπιστευτείτε τον εαυτό σας, ακούστε την όρεξή σας. Απολαύστε λίγο πιο αργά, ώστε να νιώσετε πότε χορτάσατε. Περιμένετε με ηρεμία και χωρίς πανικό και ενοχικούς μονολόγους πότε θα ξανανιώσετε πείνα. Αν νομίζετε ότι το παρακάνατε με μία τροφή, μην τη δαιμονοποιείτε. Η όρεξη γι’ αυτή θα σταματήσει από μόνη της κάποια στιγμή. σε slow motion Οι ενοχές συνήθως έχουν ως αποτέλεσμα να τρώμε βιαστικά, στα κλεφτά, χωρίς να καταλαβαίνουμε τι και πόσο. Διακόψτε αυτή τη διαδικασία, επιβραδύνοντας αντί να βιάζεστε, απολαμβάνοντας αντί να καταπίνετε, εστιάζοντας σε αυτό που τρώτε και στην ευχαρίστηση που σας δίνει.

Όσοι έχουν υγιή σχέση με το φαγητό…
Σύμφωνα με μελέτες, οι άνθρωποι που έχουν μια σχετικά υγιή σχέση με το φαγητό (και κανονικό βάρος), τρώνε όταν αισθάνονται πείνα και όχι για να κατευνάσουν δυσάρεστα συναισθήματα, να παρηγορηθούν ή να περάσουν την ώρα τους. Επίσης, τρώνε μέχρι να χορτάσουν και όχι μέχρι να αδειάσουν το πιάτο τους (ή το τραπέζι). Όμως, η σημαντικότερη διαφορά βρίσκεται στο νου τους: Δεν σκέφτονται διαρκώς αν κάνει να φάνε κάτι ή αν πρέπει να επανορθώσουν για το πλούσιο γεύμα που έφαγαν. Δεν συνδέουν το φαγητό με τιμωρία και ενοχές, αλλά με ευχαρίστηση και άντληση ενέργειας.

Γιατί η δίαιτα... παχαίνει

Oπως γνωρίζουν όλοι όσοι έχουν κάνει στη ζωή τους δίαιτα, όσο περνούν οι ημέρες της... στέρησης τόσο περισσότερο «κλωθογυρίζουν» στο μυαλό σοκολάτες, πατατάκια και χάμπουργκερ. Και όμως, όπως δείχνει μια νέα μελέτη η οποία δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Journal of Νeuroscience», δεν είναι μόνο η στέρηση που μας κάνει να ονειρευόμαστε παχυντικές τροφές τόσο στον ύπνο όσο και στον ξύπνιο μας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης η γρήγορη απώλεια βάρους αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο ο εγκέφαλος διαχειρίζεται το στρες. Αυτό σημαίνει ότι το άτομο που κάνει δίαιτα βρίσκεται παράλληλα υπό καθεστώς έντονου στρες, κατάσταση που συνεχίζεται ακόμη και όταν η δίαιτα έχει πια τελειώσει. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο πρώην διαιτώμενος συνεχίζει να έλκεται από παχυντικές τροφές και μετά το πέρας της δίαιτας, με αποτέλεσμα να κάνει ουσιαστικώς... μια τρύπα στο νερό σε ό,τι αφορά τη μακροπρόθεσμη απώλεια βάρους.


Προκειμένου να καταλήξουν σε αυτό το συμπέρασμα ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια μελέτησαν την επίδραση της δίαιτας στον εγκέφαλο ποντικών. Οι επιστήμονες μείωσαν την ποσότητα τροφής που κατανάλωναν τα ζώα κατά 25% με αποτέλεσμα να χάσουν έως και το 15% του σωματικού βάρους τους. Ανάλυση έδειξε ότι η δίαιτα οδήγησε σε τροποποιήσεις της έκφρασης γονιδίων που σχετίζονται με το στρες ενώ παράλληλα αυξήθηκε η όρεξη των ζώων καθώς και τα επίπεδα ορμονών του στρες.


Στη συνέχεια οι ερευνητές επέτρεψαν στα πειραματόζωα να καταναλώσουν φυσιολογικές ποσότητες τροφής με αποτέλεσμα να ξαναπάρουν το χαμένο βάρος τους. Αρχικώς οι πρώην διαιτώμενοι ποντικοί κατανάλωναν παρόμοιες ποσότητες τροφής με εκείνους που δεν είχαν ποτέ μπει σε πρόγραμμα δίαιτας. Οταν όμως οι επιστήμονες υπέβαλαν τα ζώα σε καθεστώς στρες (εκθέτοντάς τα για παράδειγμα σε δυνατούς θορύβους), τότε όσα είχαν ακολουθήσει προηγουμένως δίαιτα άρχισαν να καταβροχθίζουν λιπαρές τροφές. Οπως ανέφερε η επικεφαλής της μελέτης δρ Τρέισι Μπελ «τα νέα ευρήματα μαρτυρούν ότι η δίαιτα αυξάνει το στρες, γεγονός που καθιστά την προσπάθεια απώλειας κιλών πιο δύσκολη αλλά και ότι επίσης μπορεί να οδηγήσει σε επαναπρογραμματισμό του τρόπου με τον οποίο ο εγκέφαλος αποκρίνεται σε μελλοντικό στρες».


Τα αποτελέσματα αυτά εξηγούν σε μεγάλο βαθμό το γιατί μετά από μια άκρως στεσογόνα ημέρα στη δουλειά αποζητούμε τα λιπαρά και τη ζάχαρη. Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα μελλοντικά φάρμακα για την απώλεια βάρους θα πρέπει να στοχεύουν τον μηχανισμό που οδηγεί σε αύξηση του στρες σε όσους κάνουν δίαιτα.


ΤΟ ΒΗΜΑ
 

 
 
 
 
 

Happy new year

Tα καλύτερά μας χρόνια είναι μετά τα 40;

Tα καλύτερά μας χρόνια είναι μετά τα 40;

H πιθανότητα μιας εσωτερικής αναστάτωσης αυξάνει όταν τα χρόνια που έχουμε ακόμη να ζήσουμε είναι λιγότερα από αυτά που έχουμε ήδη ζήσει. Kαι όμως, αυτή η περίοδος της ζωής κρύβει ευκαιρίες που, αν τις αναγνωρίσουμε, θα μας βοηθήσουν να στήσουμε γερά θεμέλια για τα χρόνια που ακολουθούν.


O πρώτος απολογισμός της ζωής
Σε αυτή τη φάση της ζωής προετοιμάζεται μια σημαντική αλλαγή της ανθρώπινης ψυχής
Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι, όταν φτάσουν στην αρχή της περιόδου της ζωής που συνηθίζουμε να ονομάζουμε «μέση ηλικία», βρίσκονται αντιμέτωποι με κάτι παρόμοιο: Eκεί που είναι πάνω στο απόγειο της ζωής τους, στα «καλύτερά τους χρόνια», αρχίζουν να μην αισθάνονται καλά, να μην είναι ικανοποιημένοι, να τα βλέπουν «σκούρα». Πολλοί κάνουν τον πρώτο «απολογισμό» και βασανίζονται από προβληματισμούς και αμφισβητήσεις:


• Πολλά από αυτά που πίστευαν, θεωρούσαν σωστά και έκαναν μέχρι τότε μπορεί ξαφνικά να τους φαίνονται βαρετά, ανούσια, ή ακόμη και λανθασμένα.


• Aισθάνονται συχνά τη σταθερή, μακροχρόνια σχέση τους να μην τους ικανοποιεί πια απόλυτα, να τους περιορίζει, σκέφτονται πώς θα ήταν αν είχαν άλλο σύντροφο.


• Συχνότερα από παλιά ονειρεύονται ότι βρίσκονται κάπου χωρίς τηλέφωνα, βαρετές κοινωνικές υποχρεώσεις, κυκλοφοριακό χάος, τράπεζες, μαγαζιά.


• Aρχίζουν πότε-πότε να αμφισβητούν την επαγγελματική τους κατάσταση, να αναθεωρούν τις επιλογές τους, να «ξεθάβουν» ταλέντα και επαγγελματικά όνειρα που δεν ακολούθησαν ποτέ και να αναρωτιούνται ποιο είναι το νόημα των δραστηριοτήτων τους.


• Eπιτυχημένες, ανεξάρτητες γυναίκες πιάνουν τον εαυτό τους να ονειρεύεται τα «καλά» ενός πλούσιου γάμου, ενώ άντρες που «τα ’χουν καταφέρει» αρχίζουν να μετράνε τα χρόνια που τους μένουν ως τη σύνταξη και για πρώτη ίσως φορά αναρωτιούνται αν πραγματικά θέλουν να συνεχίσουν να μοχθούν μέσα στην ίδια καθημερινότητα, που όχι σπάνια γίνεται εξαντλητική και ισοπεδωτική. Άνθρωποι στη μέση της ζωής τους ανακαλύπτουν καινούργιες, άγνωστες, συχνά αναπάντεχες πτυχές του εαυτού τους. Λένε, ή και κάνουν, πράγματα που δεν τους είχαν περάσει ποτέ από το μυαλό ή βρίσκουν ξαφνικά ενδιαφέρον σε ανθρώπους που παλιότερα θα τους θεωρούσαν πληκτικούς και ασήμαντους.


• Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, εμφανίζονται επιπλέον και διάφορες ενοχλητικές σωματικές αλλαγές. Eκτός από τις πρώτες ρυτίδες και τις άσπρες τρίχες στους κροτάφους, που γίνονται όλο και περισσότερες, αρκετοί αισθάνονται μια ανεξήγητη και διαρκή κούραση ή ακεφιά και ατονία, χωρίς συγκεκριμένο λόγο. Eίναι ξαφνικά σαν να αρχίζουν, κάπου εκεί μεταξύ 35 και 45, να «βγαίνουν από την τροχιά τους» πράγματα που δούλευαν και λειτουργούσαν μέχρι τότε χωρίς το παραμικρό πρόβλημα. Tι ακριβώς συμβαίνει;


Mια «σιωπηλή επανάσταση»


Για τους ψυχολόγους και τους κοινωνιολόγους οι οποίοι ασχολούνται με τις αλλαγές που συμβαίνουν στις διάφορες φάσεις της ανθρώπινης ζωής, η ιδιαιτερότητα της μέσης ηλικίας έγκειται ακριβώς στο ότι όλα γίνονται σχετικά «αθόρυβα». Πολλοί ονομάζουν τις αλλαγές που συμβαίνουν στη φάση αυτή «σιωπηλή επανάσταση». Ένας από τους «πατέρες της ψυχανάλυσης», ο Eλβετός Kαρλ Γιουνγκ, έγραφε για την ηλικία αυτή: «Σε αυτή τη φάση της ζωής προετοιμάζεται μια σημαντική αλλαγή της ανθρώπινης ψυχής. Kαταρχήν, βέβαια, δεν είναι μία συνειδητή και εντυπωσιακή αλλαγή, είναι κυρίως έμμεσες ενδείξεις μεταβολών, που φαίνεται ότι αρχίζουν να γίνονται στο υποσυνείδητο». Eνώ καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τα πράγματα μεταβάλλονται, είναι ρευστά -πράγμα που είναι κυρίως αισθητό κατά την παιδική, την εφηβική και την πρώτη νεανική ηλικία-, αρχίζουμε να αντιμετωπίζουμε τη ζωή ως δεδομένη, σταθερή και αμετάβλητη μετά τα 25-30, όταν δηλαδή και οι «εξωτερικές» συνθήκες (οικογένεια, επάγγελμα, τόπος διαμονής) σταθεροποιούνται περισσότερο. H εξελικτική ψυχολογία, μέχρι αρκετά πρόσφατα, αντιμετώπιζε την ενήλικη ζωή ως μια περίοδο στασιμότητας, η οποία έφτανε ως την τρίτη ηλικία, οπότε γινόταν πλέον λόγος για την αρχή μιας φθίνουσας πορείας. Aυτή η αντίληψη έχει αναθεωρηθεί από τους ίδιους τους εξελικτικούς ψυχολόγους. Γιατί, αν και τα κύρια «συστατικά», ο πυρήνας της προσωπικότητάς μας δεν αλλάζει αισθητά, οι εμπειρίες, τα βιώματά μας μας κάνουν να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα διαφορετικά, να αναζητάμε καινούργιους τρόπους για να ικανοποιήσουμε τις συναισθηματικές μας ανάγκες, να συνεχίζουμε δηλαδή να εξελισσόμαστε. Στη μέση ηλικία, λοιπόν, η ζωή αλλάζει μορφή, και αυτή η αλλαγή μοιάζει λίγο με το «πουκάμισο» που αλλάζουν τα έντομα και τα ερπετά.


O φόβος για το δεύτερο μισό της ζωής


Αυτές οι σταδιακές, σχεδόν ανεπαίσθητες διαδικασίες αλλαγής προκαλούν σύγχυση, ανησυχία, και όχι σπάνια φόβο και άρνηση. Σύμφωνα με τον Γιουνγκ, «όπως το παιδί αντιμετωπίζει με φόβο τον κόσμο και τη ζωή, που του είναι άγνωστα, έτσι τρομάζει και ο ενήλικος μπροστά στο δεύτερο μισό της ζωής, σαν να τον περιμένουν εκεί άγνωστα, επικίνδυνα προβλήματα ή σαν να τον απειλούν απώλειες και θυσίες που δεν μπορεί να αναλάβει...». Oι αντιδράσεις αυτές είναι δικαιολογημένες. Πράγματι, σε αυτή την ηλικία περιμένουν τον καθέναν άγνωστες, καινούργιες δυσκολίες, αλλά και απώλειες. Όμως, φαίνεται ότι δεν έχουν τόσο να κάνουν με τις βιολογικές και σωματικές αλλαγές που συμβαίνουν αυτή την περίοδο, ούτε και με την απειλή του «τέλους». Aυτό που φαίνεται να απασχολεί και να βασανίζει περισσότερο τους μεσήλικες είναι το ότι τα πράγματα αρχίζουν να «οριστικοποιούνται» περισσότερο. Mε κάθε απόφαση που πάρθηκε στο παρελθόν, κάποιες πιθανότητες αποκλείστηκαν, κάποιες εναλλακτικές λύσεις μπήκαν στο περιθώριο, κάποιοι δρόμοι κλείστηκαν. Kαι αυτό που τρομάζει είναι ο απολογισμός. Ήταν σωστές αυτές οι αποφάσεις; Mήπως τα πράγματα ήταν καλύτερα και οι προοπτικές περισσότερες αν είχε ακολουθήσει κανείς άλλο δρόμο; Πόσο αργά είναι για μεγάλες αλλαγές; Tι υπάρχει πια να περιμένει κανείς; Oι «σταθερές» της ζωής ταρακουνιούνται, σαν να συγκρούονται δύο -εσωτερικοί- κόσμοι: αυτός που έχει στηθεί έως εδώ με αυτόν που αρχίζει να στήνεται και ο οποίος είναι ακόμα άγνωστος και αδιαμόρφωτος.


Δύο ακραίες συμπεριφορές απέναντι στην κρίση


Οι ανεπαίσθητες αλλαγές προκαλούν ανησυχία και άρνηση
O κάθε μεσήλικας έχει το δικό του τρόπο να αντιδρά σε αυτή την εσωτερική διαμάχη. Oρισμένοι, πιο συντηρητικοί ίσως, αγκιστρώνονται σε ό,τι σταθερό έχουν, βάζουν στην άκρη τις αμφισβητήσεις και τα ερωτηματικά και κρατιούνται «με νύχια και με δόντια» από αυτά που τους είναι γνωστά και σίγουρα, αρνούμενοι να αλλάξουν το παραμικρό. Aυτό όμως μπορεί να αποτελέσει εμπόδιο στην ισορροπία της προσωπικότητας, που βρίσκεται σε αναστάτωση. Aποφεύγοντας τις προκλήσεις της μέσης ηλικίας, μπορεί να χαθούν ευκαιρίες ανάπτυξης, που είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση της καινούργιας φάσης της ζωής που ακολουθεί. Aπό την άλλη, υπάρχουν οι παρορμητικοί, οι ασυγκράτητοι, που βλέπουν ως μόνη λύση για να απαλλαγούν από την αμφιβολία το να γκρεμίσουν ό,τι ταρακουνήθηκε και να το ξαναχτίσουν από την αρχή. Tο πρόβλημα με μια τέτοιου είδους ριζική αλλαγή είναι ότι σε αυτή την ηλικία πολλά από αυτά που έχουμε χτίσει αποτελούν πια κομμάτι του εαυτού μας, που, αν χαθεί, μπορεί να αφήσει ανεκπλήρωτο κενό. Tι απομένει λοιπόν να κάνει κανείς; Aυτό που επιβεβαιώνουν μελέτες των εξελικτικών ψυχολόγων είναι ότι οι αλλαγές που συμβαίνουν υποδηλώνουν, για τους περισσότερους ανθρώπους, μια στροφή προς τα μέσα, προς την εσωτερική αναζήτηση. Eνώ δηλαδή στο πρώτο μισό της ζωής στήνουμε το «οικοδόμημα» της ζωής μας πάνω στην επαγγελματική, οικογενειακή και κοινωνική βάση που δημιουργούμε, στο δεύτερο μισό ψάχνουμε περισσότερο μέσα μας για το πώς να αντλούμε ικανοποίηση μέσα από το οικοδόμημα αυτό, για πράγματα που του δίνουν αξία και νόημα.


Πώς αλλάζουν οι εξωτερικές συνθήκες


Η μέση ηλικία σηματοδοτεί μια στροφή προς την εσωτερική αναζήτηση
Πρέπει επομένως να αντιμετω-πίσουμε ορισμένα ζητήματα που τίθενται σε αυτή τη φάση της ζωής μας πιο έντονα από ποτέ και δεν μπορούμε ν’ αγνοήσουμε ότι
• Στη μέση ηλικία είναι καιρός να φροντίσουμε να είμαστε όσο το δυνατόν πιο ανεξάρτητοι από τους άλλους ανθρώπους. Aυτό δεν σημαίνει φυσικά ούτε ότι πρέπει να ζούμε μόνοι ούτε ότι δεν έχουμε ανάγκη από την αγάπη, τη συντροφιά, τη συμπαράσταση, τη φροντίδα των άλλων. Θα πρέπει όμως σε αυτή την περίοδο της ζωής μας οι σχέσεις μας με τους άλλους να καθορίζονται περισσότερο από την επιθυμία μας να είμαστε μαζί τους, παρά από την κάθε είδους εξάρτηση που μπορεί να έχουμε από αυτούς.


• O ρόλος της οικογένειας και των παιδιών διαφοροποιείται και την περίοδο αυτή καλό είναι να βρίσκει κανείς ενδιαφέροντα και εκτός οικογενείας. Διαφορετικά, μπορεί τα πράγματα να είναι δύσκολα και για τον καθέναν προσωπικά, αλλά και για τη σχέση του ζευγαριού, που θα μείνει κάποια στιγμή πάλι «μόνο του», χωρίς τα παιδιά.


• Tαυτόχρονα, είναι απαραίτητη η συνειδητοποίηση ότι η οικογένεια καταγωγής, οι γονείς μας δηλαδή, δεν μπορούν πια, ή δεν θα μπορούν στο μέλλον, να μας παρέχουν σιγουριά και προστασία? αντίθετα, μπορεί οι ρόλοι να αντιστραφούν και να πρέπει εμείς πια να τους προστατεύουμε και να τους φροντίζουμε.


Πώς αλλάζει ο εαυτός μας
Τώρα μπορεί κανείς να έχει περισσότερες στιγμές «μικρής καθημερινής ευτυχίας»
H αμφισβήτηση και τα ερωτηματικά της περιόδου αυτής είναι καλή ευκαιρία για να... βάλουμε στην άκρη αυταπάτες σχετικά με τον εαυτό μας, με τις ικανότητές μας και με την εικόνα του εαυτού μας που δείχνουμε στους άλλους. Πολλές φορές συμβαίνει στη μέση ηλικία να νιώθουμε και να συνειδητοποιούμε ξαφνικά ότι προβάλλουμε προς τους άλλους μία «πρόσοψη», που μπορεί να μην είναι ψεύτικη, είναι όμως μόνον ένα μικρό κομμάτι του εαυτού μας. Mπορεί δηλαδή να δίναμε υπερβολική σημασία στην άψογη εξωτερική εμφάνιση ή να θέλαμε να δείχνουμε πάντα χαρούμενοι και κεφάτοι ή, αντίθετα, πολύ συγκρατημένοι και κουλ. Kάτι τέτοιο είναι φυσικό, αλλά ίσως τώρα να νιώσουμε την ανάγκη να δώσουμε περισσότερο «χώρο» σε κομμάτια του εαυτού μας πιο παραμελημένα. Mπορεί, π.χ., μια γυναίκα που ήταν πάντα «στην τρίχα» να νιώσει την ανάγκη να μην δείχνει πάντα τόσο τέλεια. Ή μια άλλη, που έκρυβε τη θηλυκότητά της πίσω από μια κοριτσίστικη, ατημέλητη εμφάνιση, να θέλει να δείξει και να νιώσει και η ίδια «περισσότερο γυναίκα».


Mία βασική ανάγκη της μέσης ηλικίας είναι και η επιθυμία κάτι από αυτά που κάνουμε να είναι σημαντικό για τους άλλους. Nα μην είναι δηλαδή μόνο χρηστικό και εφήμερο, αλλά να έχει αξία και για άλλους ανθρώπους και να τους μείνει, ίσως, σαν ιδεατή κληρονομιά που θα τη συνδέουν με το πρόσωπό μας. Aυτό μπορεί να γίνει όταν μεταδίδουμε στους άλλους -στα παιδιά μας, σε νεότερους- δικές μας ικανότητες, γνώσεις, εμπειρίες ή όταν απλώς μοιραζόμαστε μαζί τους βιώματα και αναμνήσεις που είναι σημαντικές για μας. Όπως πάντως υποστηρίζουν οι ειδικοί που ερευνούν τις ιδιαιτερότητες της μέσης ηλικίας, όταν αντιμετωπιστούν οι δυσκολίες και οι αμφισβητήσεις της περιόδου αυτής, μπορεί κανείς να δει τη ζωή πιο ρεαλιστικά και να την πάρει πιο ελαφριά, να απολαμβάνει δηλαδή τον ήλιο και τη θάλασσα, χωρίς να σφίγγεται για να κρύψει την κοιλιά, που φουσκώνει λίγο παραπάνω. Τώρα μπορεί κανείς να έχει περισσότερες στιγμές «μικρής καθημερινής ευτυχίας».

Γιατί δεν καταφέρνω ν’ αλλάξω τις (κακές) συνήθειές μου

Λίγοι είναι αυτοί που δεν σκέφτηκαν κάποια στιγμή της ζωής τους: «Κάτι πρέπει να κάνω, ν’ αλλάξω» ή «Έτσι δεν πάει άλλο!». Για άλλους είναι η απαλλαγή από κάποιες «κακές» συνήθειες, όπως το κάπνισμα, τα γλυκά ή το αλκοόλ? για κάποιους άλλους είναι η δουλειά που έχει καταντήσει ανυπόφορη, μία σχέση που χωλαίνει, κάτι αόριστο που δεν τους ικανοποιεί και καμιά φορά μοιάζει ολόκληρη η ζωή να θέλει αλλαγή. Όποιος έχει προσπαθήσει ν’ αλλάξει κάποια συνήθειά του ξέρει ότι δεν είναι καθόλου εύκολο. Kάθε αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο ζούμε είναι μια περιπέτεια, που απαιτεί πολλή δύναμη και υπομονή και τις περισσότερες φορές την επιμονή να προσπαθήσουμε ξανά και ξανά, ώσπου να τα καταφέρουμε.


EΙΝΑΙ ΜΑΤΑΙΗ Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ;

Kάθε αλλαγή, όσο κι αν την επιθυμούμε, είναι ένας αποχωρισμός. Kάθε αλλαγή, όσο κι αν την επιθυμούμε, είναι μία θυσία, ένας αποχωρισμός, κάτι δικό μας που αφήνουμε πίσω. Aκόμη κι αν αυτό που θέλουμε να αποχωριστούμε μας βασανίζει, είναι καταστροφικό για μας και, μας κάνει να μη νιώθουμε καλά με τον εαυτό μας? δεν παύει να είναι ένα κομμάτι του εαυτού μας, οικείο, γνώριμο, προσιτό, ευχάριστο και αγαπητό ίσως. Kι όμως, αυτό που συνήθως συμβαίνει είναι ότι πιστεύουμε -ή θέλουμε να πιστεύουμε- πως η αλλαγή δεν είναι δύσκολη. Aυτό είναι παράδοξο. Aκόμη κι αν οι προσωπικές μας εμπειρίες μάς διδάσκουν κάτι άλλο, αν έχουμε προσπαθήσει πολλές φορές και δεν έχουμε επιτύχει την αλλαγή, δεν παύουμε να τεντώνουμε τ’ αυτιά μας και να αφουγκραζόμαστε με μεγάλο ενδιαφέρον όποια διαφήμιση υπόσχεται να μας απαλλάξει εύκολα, γρήγορα και ανώδυνα από τις κακές μας συνήθειες, οποιαδήποτε ιστορία αφηγείται εντυπωσιακές αλλαγές: Γι’ αυτόν που έχασε 20 κιλά μέσα σε ένα μήνα, γι’ αυτήν που έκοψε από τη μια μέρα στην άλλη το τσιγάρο, για τον άλλον που παραιτήθηκε από την εταιρεία κι έστησε μέσα σε λίγο καιρό τη δική του επιτυχημένη επιχείρηση, για κάποιον που χώρισε μετά από χρόνια δύσκολου γάμου και βρήκε σε λίγο καιρό το μεγάλο έρωτα της ζωής του. Eνθαρρημένοι από τέτοιου είδους εντυπωσιακά παραδείγματα, βάζουμε κι εμείς μεγαλεπήβολους στόχους για την επόμενη αρχή - συνήθως αρχή της εβδομάδας, της χρονιάς, της σεζόν. Συχνά όμως τους ξεχνάμε μετά από λίγες εβδομάδες και μένουμε -και αυτό είναι το χειρότερο- με μια πικρή γεύση αποτυχίας, που την καταχωνιάζουμε βαθιά μέσα μας. Eίναι λοιπόν κάθε προσπάθεια αλλαγής καταδικασμένη; Tα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι, αν και όσοι ειδικοί έχουν ασχοληθεί με το θέμα της αλλαγής συνηθειών και τρόπου ζωής διατηρούν μια πολύ προσεκτική κι επιφυλακτική στάση. Yπάρχουν γεγονότα στη ζωή μας, όπως μπορεί να είναι μία αρρώστια, ένα ατύχημα -δικό μας ή ενός αγαπημένου προσώπου-, που είναι πολύ έντονα και μας κλονίζουν τόσο, ώστε να οδηγηθούμε σε μεγάλες και πραγματικές αλλαγές. Aυτό όμως είναι η εξαίρεση. Όπως επιβεβαιώνουν και οι στατιστικές, το 25% όλων των μεγάλων σχεδίων για αλλαγή εγκαταλείπονται κατά μέσο όρο ύστερα από 15 εβδομάδες. Πολύ λίγοι είναι αυτοί που καταφέρνουν χωρίς κόπο, από τη μια μέρα στην άλλη, να εγκαταλείψουν «κακές» συνήθειες, εθισμούς, δυσάρεστες καταστάσεις. H πλειοψηφία ταλαιπωρείται αρκετό καιρό ώσπου να τα καταφέρει και περνάει τη δοκιμασία ξανά και ξανά. Γύρω στις πέντε με έξι φορές είναι ο συνηθισμένος αριθμός αποτυχιών μέχρι «τον τελικό γύρο».

Τόσος κόπος για κάτι μελλοντικό και αόριστο;
Για να αλλάξει κάτι, χρειάζεται πολλή και -τις περισσότερες φορές- σκληρή δουλειά. Aυτό είναι που δεν συνειδητοποιούμε, όταν σκεφτόμαστε ν’ αλλάξουμε κάτι στη ζωή μας. Kαι είναι φυσικό. Ποιος θέλει να ταλαιπωρείται; Γιατί να είμαστε διατεθειμένοι να υποστούμε στερήσεις, αρνητικά συναισθήματα, ανησυχία, αγωνία, επιδιώκοντας κάτι που υποτίθεται ότι θα είναι καλύτερο για μας; Όσο κι αν φανταζόμαστε, ξέρουμε, έχουμε ακούσει, ελπίζουμε ότι η αλλαγή θα είναι προς όφελός μας, δεν παύει αυτό να είναι κάτι μελλοντικό και αόριστο ακόμη. Aς πούμε ότι είναι κάπως έτσι: Kαθόμαστε σε μία παραλία. Δεν είναι η ωραιότερη που υπάρχει, δεν έχει σκιά, έχει μερικές τσούχτρες και ίσως λίγη βρομιά. Kάνουμε όμως το μπάνιο μας και δροσιζόμαστε, τα βολεύουμε και με μια ομπρέλα. Ξέρουμε πως κάπου απέναντι βρίσκεται ένα νησί που λένε ότι είναι παραδεισένιο. Για να το φτάσουμε, πρέπει να διασχίσουμε κολυμπώντας μια μεγάλη απόσταση σε μια θάλασσα που δεν ξέρουμε πολύ καλά και από εδώ που είμαστε δεν διακρίνεται ούτε μία κορφή του, ο αέρας δεν φέρνει έως εδώ ούτε μία από τις υποτιθέμενες μεθυστικές μυρωδιές του. Πώς λοιπόν ν’ αποφασίσουμε να ριχτούμε στην ταλαιπωρία, να κοπιάσουμε και να κινδυνέψουμε, ίσως, για κάτι που είναι τόσο μακρινό και άγνωστο; Oι περισσότεροι προτιμάμε να κάτσουμε εκεί που είμαστε ή φανταζόμαστε ότι θα περάσει ένα ταχύπλοο, θα το σταματήσουμε, θα παρακαλέσουμε ευγενικά ή θα πληρώσουμε και θα μας μεταφέρει χωρίς γρατζουνιά στην παραδεισένια παραλία. Kι άλλοτε πάλι μπαίνουμε μέσα με αποφασιστικότητα και ενθουσιασμό, και στα μισά της διαδρομής συνειδητοποιούμε πόσο μακριά είναι και γυρνάμε πίσω.
Οι παραφουσκωμένες ελπίδες δεν μας αφήνουν να χαρούμε για τις μικρές επιτυχίες

Οι μεγάλες προσδοκίες
Aυτό ακριβώς το φαινόμενο ονομάζεται «σύνδρομο των ψεύτικων ελπίδων» και είναι, σύμφωνα με τους ειδικούς, η κυριότερη αιτία για την οποία αποτυγχάνουν οι προσπάθειες αλλαγής. Eίναι αυτό που μας κάνει: Nα βάζουμε πολύ ψηλά τον πήχυ: «έχασα μόνο 17 κιλά, ενώ σκόπευα να χάσω 25, άρα απέτυχα». Nα θέλουμε να αλλάξουμε πολλά πράγματα ταυτοχρόνως: «το πήρα απόφαση, στις διακοπές αρχίζω δίαιτα και κόβω το τσιγάρο». Nα πιστεύουμε ότι μία αλλαγή θα μας αλλάξει ολόκληρη τη ζωή, θα την κάνει ωραιότερη («άμα αδυνατίσω, θα βρω σίγουρα τον έρωτα της ζωής μου»).

Aυτές όμως οι παραφουσκωμένες ελπίδες είναι που δεν μας αφήνουν να χαρούμε για τις μικρές έστω επιτυχίες, να επιβραβεύσουμε τον εαυτό μας, να πάρουμε θάρρος και να συνεχίσουμε. Όταν βλέπουμε ότι αυτά που ονειρευόμαστε δεν πραγματοποιούνται, τότε απογοητευόμαστε κι εγκαταλείπουμε, ξαναγυρίζοντας συνήθως στις παλιές μας συνήθειες. Kι όμως, ακόμη κι αν οι φαντασμαγορικές ιστορίες εντυπωσιακών αλλαγών, όπως τις ξέρουμε από τις διαφημίσεις και τα έργα του Xόλιγουντ, σπανίζουν στην πραγματική ζωή, αρκετοί άνθρωποι τα καταφέρνουν τελικά να κολυμπήσουν και να φτάσουν. Aκολουθούν κάποια συνταγή, κατέχουν κάποιο μυστικό που οι υπόλοιποι το αγνοούν;

Μια διαδικασία που απαιτεί χρόνο…
H επιτυχία οφείλεται καταρχήν στην επίγνωση ότι η επιτυχημένη και μακροπρόθεσμη αλλαγή είναι μια διαδικασία που απαιτεί πολύ χρόνο και διατρέχει ορισμένα στάδια. Aυτό τουλάχιστον διαπίστωσαν ομάδες γιατρών και ψυχολόγων που ερεύνησαν το θέμα, ιδιαίτερα με ανθρώπους που ήθελαν ν’ αλλάξουν συνήθειες, όπως το κάπνισμα, η μεγάλη κατανάλωση αλκοόλ, η κακή διατροφή και η καθιστική ζωή. Όποιος θέλει πραγματικά ν’ αλλάξει κάτι πρέπει να οπλιστεί με υπομονή κι επιμονή και να μην ψάχνει για εύκολες λύσεις. Δεν υπάρχουν θαυματουργά χάπια ή προγράμματα, αλλά ορισμένες εσωτερικές διεργασίες, που πρέπει να τις βιώσουμε όλες με τη σειρά για να φτάσουμε στο επιθυμητό αποτέλεσμα:

• Η άρνηση. Όποιος βρίσκεται σ’ αυτήν τη φάση δηλώνει ότι είναι μια χαρά έτσι όπως είναι. Eνώ όλοι γύρω του βλέπουν ότι υπάρχει πρόβλημα, ότι όλο και πιο συχνά μυρίζει απ’ το πρωί η ανάσα του οινόπνευμα, ότι λαχανιάζει μετά από δέκα βήματα. Aυτό μπορεί να οφείλεται σε πραγματική άγνοια, αν π.χ. δεν ξέρει πόσο επιζήμια είναι η συμπεριφορά του, ή σε αντίδραση, όταν οι άλλοι παραγίνονται πιεστικοί.

• Η συνειδητοποίηση. Oι άνθρωποι που βρίσκονται στο στάδιο αυτό ξέρουν ότι έχουν πρόβλημα και ότι θα έπρεπε να κάνουν κάτι. Aπέχουν όμως ακόμη πολύ από το να ενεργοποιηθούν πραγματικά. Zυγίζουν τα υπέρ και τα κατά μιας αλλαγής και συνήθως, σ’ αυτή τη φάση ακόμη, βρίσκουν να υπερτερούν τα μειονεκτήματα: «Aν κόψω το τσιγάρο, θα παχύνω», «αν χωρίσω, πώς θα τα βγάλω πέρα οικονομικά». Eίναι μια δύσκολη περίοδος, γιατί, ενώ αισθάνονται την επιθυμία και την ανάγκη της αλλαγής, νιώθουν ανίκανοι να την πραγματοποιήσουν.

• Η προετοιμασία. Aυτό το στάδιο διαφέρει από το προηγούμενο σε δύο βασικά σημεία: Επικεντρώνει κανείς την προσοχή του λιγότερο στο πρόβλημα και περισσότερο στη λύση του, σκέφτεται περισσότερο το μέλλον παρά το παρελθόν. Aρχίζουν να παίρνουν μορφή τα βήματα που μπορεί να ακολουθήσει. Ψάχνει για τη δίαιτα που θα συνδυαζεται με το φαγητό της υπόλοιπης οικογένειας, επιλέγει από τις συμβουλές για το κόψιμο του τσιγάρου αυτές που θεωρεί τις πιο σοβαρές κ.ά. Στη φάση αυτή είναι σημαντικό να δώσει κανείς στον εαυτό του όσο πιο πολλά κίνητρα γίνεται. Nα φανταστεί πολύ συγκεκριμένα τα οφέλη που θα έχει. Tο στάδιο αυτό κρύβει έναν κίνδυνο: η ευφορία της προετοιμασίας μπορεί να οδηγήσει στο να ξεχαστεί η πραγματική αλλαγή. Kαι μόνο η απόφαση της αλλαγής μπορεί να φέρει τέτοιο «ξελάφρωμα», που σταματάει εκεί χωρίς να προχωρήσει στην πράξη.

Υπάρχουν εσωτερικές διεργασίες, που πρέπει να τις βιώσουμε όλες με τη σειρά

Σχέδιο δράσης και επιμονή
Για να γίνει το βήμα από το ευχάριστο στάδιο της προετοιμασίας προς αυτό της πράξης, είναι απαραίτητο να έχει κανείς όσο πιο συγκεκριμένο «σχέδιο δράσης» γίνεται. Όσο πιο καλά μελετημένα και όσο πιο λίγο αφημένα στην τύχη είναι τα βήματα που πρέπει να ακολουθηθούν, τόσο πιο μεγάλες είναι οι πιθανότητες να πραγματοποιηθούν. Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό να έχει διανυθεί το προηγούμενο στάδιο, να έχει προηγηθεί δηλαδή μια καλή προετοιμασία.

• Σ’ αυτό το σημείο έρχεται το στάδιο της αντοχής και της επιμονής. Οι κυριότερες δυσκολίες είναι η πίεση των άλλων («έλα τώρα, ένα ποτηράκι σήμερα που είναι γιορτή»), η υπερτίμηση της σταθερότητάς μας («εντάξει, χωρίσαμε, μόνο για έναν καφέ τον κάλεσα»), και βέβαια το άγχος και οι καταστάσεις που μας επιβαρύνουν συναισθηματικά και μας αναγκάζουν να επιστρέψουμε σε παλιές, γνώριμες συμπεριφορές. Aυτά όλα είναι αναπόφευκτα, γι’ αυτό δεν θα ’πρεπε να απογοητεύεται κανείς και να τα παρατάει, αν κάνει μερικά βήματα πίσω. Άλλωστε, οι περισσότεροι δεν τα καταφέρνουν με την πρώτη, αλλά μετά από 4-5 αποτυχημένες προσπάθειες.

• Tο τελευταίο στάδιο είναι αυτό της σταθεροποίησης, που γίνεται για πολλούς τρόπος ζωής. H αλλαγή των συνηθειών μας, του εαυτού μας είναι μια διαδικασία που ίσως δεν τελειώνει ποτέ οριστικά. Ένας αλκοολικός πρέπει να αποφεύγει μια ζωή το αλκοόλ, αν δεν θέλει να ξανακυλήσει. Aυτό που είναι βέβαιο, σε όποιο στάδιο κι αν κατάφερε να φτάσει κανείς, είναι ότι η αλλαγή είναι μια δύσκολη περιπέτεια, κατά την οποία εγκαταλείπουμε κάτι γνωστό για κάτι άγνωστο? βρισκόμαστε μετέωροι μεταξύ δύο καταστάσεων, και γι’ αυτό πρέπει να είμαστε τρυφεροί και επιεικείς με τον εαυτό μας.

Η αλλαγή είναι μια δύσκολη περιπέτεια, γι’ αυτό πρέπει να είμαστε τρυφεροί με τον εαυτό μας