Πράγματα από μια ζωή που δεν έχω πια.

Ναι οι ψηλοτάκουνες γόβες ferragamo, εκείνες που πλήρωσα με ¾ του μισθού μου, έχουν εγκατασταθεί στο κουτί τους για μια πενταετία τώρα. Α ναι και εκείνο το δερμάτινο παντελόνι στο χρώμα του κάστανου είναι αδύνατον να κουμπώσει πια, μολονότι δεν έχω πάρει τόσα κιλά. 

Ένα ολόκληρο ντουλάπι πιάνουν τα κοστούμια και ταγιέρ από τo Rococo,  σε όλα τα χρώματα, αλλά περιέργως δεν τα έχω φορέσει αν και μου κάνουν!!! Όλα αυτά είναι κομμάτια μιας ζωής, που δεν υπάρχει πια.

 Έτσι ψάχνω απελπισμένα για ένα ζευγάρι πιο χαμηλοτάκουνες γόβες για την σαββατιάτικη έξοδο και δεν βρίσκω στην παπουτσοθήκη.  Ακριβώς αυτή η παπουτσοθήκη ήταν, που ξεκίνησε το θέμα. Συζητούσα με τον άνδρα μου να προσθέσω δίπλα της στον διάδρομο του σπιτιού μερικές ακόμα, από αυτές του ΙΚΕΑ που μπαίνουν η μια πάνω στην άλλη. Με κοίταξε απελπισμένος και μου είπε «τι να τις κάνεις? Μήπως τα φοράς όλα αυτά?»

Ήταν η κατάλληλη φράση στην κατάλληλη στιγμή. Κρατούσα πράγματα από ένα στυλ ζωής, που τελείωσε για μένα, της επαγγελματικής. Κατάλαβα, ότι δεν θα ξαναφορέσω τις ψηλοτάκουνες γόβες, για να πάω για καφέ με τις φίλες μου, θα φορέσω κάτι πιο άνετο. Βρίσκομαι σε άλλη φάση της ζωής μου και θέλω να την ζήσω. Είμαι πια και γιαγιά !!!.  Εμένα αυτή η λέξη δεν μου θυμίζει γεράματα, δεν αισθάνομαι έτσι, αλλά με γεμίζει με αγάπη και ζεστασιά.

 Άνοιξα την αποθήκη και κάλεσα μια κοινότητα πρώην ναρκομανών και τα πήραν σχεδόν όλα. Να υπογραμμίσω, ότι όλα ήταν πράγματα που λειτουργούσαν και σε αρίστη κατάσταση, πλυντήριο από το πρώην εξοχικό, ψυγείο από το πρώην εξοχικό, μοκέτες από τα δωμάτια των παιδιών. Το μισό δωμάτιο άδειασε στο υπόγειο και ήταν 10 τετραγωνικά. Η χαρά των παιδιών που τα πήραν (έχουμε μαγαζί όλοι μαζί και  τα πουλάνε) ήταν μια γλυκιά ανθρώπινη στιγμή.

Μετά πήραν σειρά οι ντουλάπες και οι παπουτσοθήκες, πανηγύρι κανονικό. Ξεκίνησα από τις κόρες των φίλων. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τον ενθουσιασμό, ειδικά για αυτά που ταιριάζουν με επαγγελματικούς χώρους. Τώρα τελευταία έχουν επιβληθεί dress code σε μεγάλες επιχειρήσεις και τράπεζες και τους ήρθαν κουτί, κομμάτια κλασικά και καλοραμμένα. Τα είχα απλώσει στο σαλόνι και έγινε κανονικό πάρτυ το προηγούμενο Σάββατο με καφέ και κουλουράκια. Μετά πήραν σειρά οι  κυρίες που μας καθαρίζουν (σε εμένα και στις φίλες). Ένοιωσα πολύ καλά ξαλαφρωμένη και με μια αίσθηση εσωτερικής «γλύκας», είναι ωραίο να μοιράζεσαι, όχι μόνο στην κρίση, πάντα.

Ζωή που δεν μοιράζεται είναι ζωή χαμένη, πόσο περισσότερο τα αντικέιμενα.

μοιράζεται είναι ζωή χαμένη.

Empty Nester: Τα παιδιά μεγάλωσαν και έφυγαν.

Δεν ξέρω αν στα ελληνικά υπάρχει η ανάλογη έκφραση για τους γονείς που μεγάλωσαν τα παιδιά τους και έχουν φύγει από το σπίτι, χωρίς οι ίδιοι να είναι τόσο γέροι, είναι απλώς μεσήλικες. 

Βέβαια στη Ελλάδα της κρίσης, που τα παιδιά γυρίζουν στο σπίτι λόγω οικονομικών προβλημάτων, μάλλον δεν είναι τόσο μεγάλος αυτός ο αριθμός, όσο στην Αμερική που αυτό το κοινωνικό φαινόμενο είναι πιο διαδεδομένο με την φοίτηση των παιδιών σε κολλέγια μακριά από το σπίτι. 

Πάντως έχει αρχίσει να σχηματίζεται και στη χώρα μας, πάλι λόγω κρίσης και «υποχρεωτικής» συνταξιοδότησης ένας αξιοπρόσεκτος αριθμός, ιδιαίτερα γυναικών, που μεταξύ 50 και 60 ετών, από την μια στιγμή στην άλλη βρίσκονται χωρίς καθημερινή δουλειά και χωρίς παιδιά. 

Εκεί ακριβώς δημιουργείται ένα μεγάλο κενό, που δεν είναι καθόλου εύκολο να γεμίσει. Ναι πολλοί θα σκεφτούν ¨επιτέλους να ξεκουραστώ», αλλά δυστυχώς μετά από χρόνια δημιουργικής ρουτίνας δεν είναι καθόλου εύκολο να βρεις καθημερινές ασχολίες, που πραγματικά να γεμίζουν την ζωή σου τόσο όσο το μεγάλωμα παιδιών η καριέρα. Αυτό το συγκεκριμένο group λέγεται στην Αμερική Empty Nesters, άνθρωποι με «άδεια φωλιά». 

Διάβασα, λοιπόν κάπου τα «σημάδια» που υποδηλώνουν ότι είσαι empty nester, μερικά έχουν και χιούμορ.

*Το δωμάτιο η τα δωμάτια των παιδιών έχουν άδειες ντουλάπες, που έχετε ήδη καταλάβει.

*Δεν έχετε πια ιδέα πότε σταματάνε η αρχίζουν τα σχολεία, οι σχολικές γιορτές. Γενικά σας είναι πλέον άγνωστες οι πάσης φύσεως εκπαιδευτικές αλλαγές, μεταρρυθμίσεις, εξετάσεις κ.λ.π.

*Πάει πολύς καιρός από τότε που 2 – 5 το απόγευμα έπρεπε να πάτε κάποιον κάπου, αντιθέτως σε αυτές ακριβώς τις ώρες είναι που παίρνετε εκείνον τον ευλογημένο χαλαρωτικό ημίωρο υπνάκο.

*Βάζετε πλυντήριο τις μισές φορές η και λιγότερες από παλιά.

*Τα παιδιά σας έρχονται τις Κυριακές για φαγητό, φεύγουν αυτά και ίσως και τα παιδιά τους και αφού μαζέψετε τον χαμό που έχει δημιουργηθεί μπορείτε να καθίσετε το βράδυ στην τηλεόραση με τα πόδια απλωμένα «χωρίς να σηκωθείτε».

*Τα μαγειρικά σκεύη γενικά είναι πολύ μεγάλα, αλλά μπορείτε να μαγειρέψτε για κέφι σας και να προσφέρετε στα παιδιά σας το κέικ που τους αρέσει «όταν επιθυμείτε να το φτιάξετε», η την τυρόπιττα που λατρεύουν.

*Γενικά η ησυχία έχει γίνει κάτι το αυτονόητο για σας.

*Έχετε αποκτήσει ντουλάπα με χειροτεχνίες, αλλά όχι πια τόσα χαρτιά περιτυλίγματος, καρτούλες γενεθλίων, παιδικά αυτοκόλλητα και γενικά όλα αυτά που χρησιμοποιούσατε για δώρα προς τους φίλους των παιδιών.

*Στη ζωή των παιδιών σας υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που εσείς δεν γνωρίζετε και δεν σας γνωρίζουν.

*Το μολύβι, το σημειωματάριο, το σελοτείπ, το ψαλίδι είναι εκεί που τα αφήσατε και αν δεν είναι δεν φταίει κανείς άλλος παρά μόνο εσείς.

*Το ραδιόφωνο είναι στον αγαπημένο σας σταθμό.

*ΚΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΒΡΗΚΑΤΕ ΞΑΝΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΑΣ, ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 20 – 25 ΧΡΟΝΙΑ ΝΟΜΙΖΑΤΕ ΟΤΙ ΣΑΣ ΒΑΦΤΙΣΑΝΕ ΜΑΜΑ.

Carolina Herrera

H Carolina Herrera είναι πάντα για μένα η επιτομή της κομψότητας.

Μειώνοντας «μήπως είναι η ώρα να πούμε ΝΑΙ»

Πριν μερικά χρόνια η Μάρω Κοντού, την οποία θεωρώ από τις κομψότερες γυναίκες σε μεγάλη ηλικία, έδωσε μια συνέντευξη. Μεταξύ άλλων όταν ερωτήθηκε για την εμφάνισή της και την ζωή της είπε «όσο περνάει ο καιρός αφαιρώ πράγματα από την ζωή μου, το μακιγιάζ μου, τα κοσμήματά μου και γενικά ..αφαιρώ». Ήταν μια φράση που μου έμεινε στο μυαλό και μεγαλώνοντας διαπίστωσα την αφάνταστη χρησιμότητάς της.

Με τα χρόνια, συγκεντρώνουμε πολλά πράγματα. Καθώς ζούμε σε μια καταναλωτική κοινωνία, η συλλογή αγαθών είναι αυταπόδεικτη. Αγοράζουμε σπίτια, τα επιπλώνουμε, τα διακοσμούμε. Επίσης η αγορά ρούχων είναι μια συνεχής πηγή ευχάριστης δραστηριότητας, καθώς παρακολουθούμε τις τελευταίες επιταγές της μόδας. Την μεγαλύτερη διάρκεια της ζωής μας καταναλώνουμε χωρίς πολύ σκέψη. Όταν όμως πλησιάζουμε τα 60 διαπιστώνουμε πόσα πολλά πράγματα έχουμε μαζέψει στη ζωή μας.

Θα θέλαμε ίσως να «μειώσουμε» λίγο αυτό το κάποτε ευχάριστο φορτίο, αλλά είμαστε συναισθηματικά δεμένες με αυτό. Πράγματα που αγοράσαμε για κάποιες ειδικές στιγμές έχουν συναισθηματική αξία για μας τώρα καθώς μας θυμίζουν όμορφες στιγμές, στιγμές ευτυχίας, στιγμές νεότητας, δύναμης, ξενοιασιάς. Σαν να φοβόμαστε, ότι αν φύγουν αυτά τα αντικείμενα θα χαθούν οι στιγμές. Κάποτε μια φίλη που ζούσε σε ένα πολύ μεγάλο σπίτι, που το ημιυπόγειο της ήταν ακριβώς όσο και το σπίτι και μόνο μια μικρή γωνία ήταν το θερμαντικό σύστημα της κατοικίας και το υπόλοιπο ΟΛΟ ήταν αποθήκη σχεδόν γεμάτη μου είπε το εξής καταπληκτικό στην ερώτηση μου «τι θα τα κάνεις όλα αυτά?», «δεν μπορώ να πετάξω τις αναμνήσεις μου, όταν γίνονται πολλές αλλάζω σπίτι και πάω σε άλλο με μεγαλύτερη αποθήκη». Υπερβολή θα πείτε. Τηρουμένων των αναλογιών χώρου πολλές φορές συναντάμε το ίδιο φαινόμενο στις ζωές μας, αν τις κοιτάξουμε αντικειμενικά.

Τα τελευταία 10 χρόνια η μείωση έχει γίνει το προσωπικό μου «μάντρα». Καθώς σταδιακά μείωνα αυτό το φορτίο, που μην ξεχνάμε ότι χρειάζεται κόπο και χρήμα για να συντηρηθεί, διαπίστωσα κάτι απλό. Μειώνοντας δεν έκοβα τις ρίζες μου όπως μέχρι τότε σκεπτόμουν, αλλά δημιουργούσα χώρο για την καινούργια σημερινή μου ζωή, τους καινούργιους ανθρώπους που ήρθαν (νύφες, γαμπρούς, εγγόνια κ.λ.π) και που αγαπώ. Επίσης διαπίστωσα πόσο πολύ έχει αλλάξει το γούστο μου από τότε, π.χ. δεν μου αρέσουν τα ίδια μπιμπελό. Τι σημασία έχει αν κόστισε κάποια χρήματα κάποτε για να το αποκτήσω? Δεν με αντιπροσωπεύει πια.

Πριν μια εβδομάδα στο ασανσέρ στο Βασιλόπουλο στεκόμαστε τρείς κυρίες περίπου της ιδίας ηλικίας. Δίπλα στο ασανσέρ ήταν ένα ράφι με προσφορά  μια σαλατιέρας με κάποιες αγορές. Η μια κυρία εκφράζοντας δυνατά την σκέψη της είπε «α ωραία σαλατιέρα». Σε μια από τις πολλές φορές που λατρεύω να ανοίγω συζητήσεις με άγνωστες γυναίκες την ρώτησα «είστε σίγουρη ότι σας λείπει μια ακόμα σαλατιέρα στο ντουλάπι που έχετε και τις υπόλοιπες?» Η απάντηση ήταν αναπάντεχη «και να φανταστείτε, ότι λόγω του ξαφνικού θανάτου της αδελφής μου όταν αντέχω, πηγαίνω σπίτι της και προσπαθώ να αδειάσω τα ντουλάπια της από τις διάφορες πιατέλες και σαλατιέρες. Δεν ξέρω τι να τις κάνω πια». Τότε παρατήρησα ότι φορούσε μαύρα πένθιμα και όχι μοδάτα.

Έχετε σκεφτεί ποτέ τι θα σώζατε από το σπίτι σας αν έπιανε ξαφνικά φωτιά και έπρεπε να φύγετε τρέχοντας?

Ποτέ μην σταματάς.

Λαδάκια με άρωμα

Η φίλη μου η Ρούλα, σε μια επίσκεψής της, μου έφερε ένα απλό, αλλά πολύ αρωματικό και χρήσιμο δώρο.

Τρία μπουκαλάκια με αρωματικά λάδια φαγητού, που έφτιαξε μόνη της από τις γλάστρες της και τα βαζάκια μπαχαρικών.

Το ένα είχε δενδρολίβανο, το άλλο σκόρδο και λεμονόφλουδες και το τρίτο καυτερές πιπεριές και διάφορα άλλα από το Μπαχάρ.

Λόγω των ημερών και των τραπεζιών που όλοι κάνουμε, έκαναν πραγματικά θραύση. Είναι υπέροχα για να καταναλωθούν ωμά, δεν θα συνιστούσα να μαγειρευτούν, γιατί όπως μου είπε η Ρούλα, χάνονται τα έντονα αρώματα. 

Ειδικά αυτό με το λεμόνι και το ελαφρύ σκόρδο είναι καταπληκτικό για σαλάτα λάχανο, που από απλή συνηθισμένη σαλάτα την κάνει υπερπαραγωγή. Στην ερώτηση για την συνταγή η Ρούλα, είπε ότι δεν υπάρχει συνταγή είναι θέμα γεύσης και προσωπικού γούστου και έχει κάνει πολλές δοκιμές μέχρι να φτιάξει τα μίγματα που της άρεσαν πιο πολύ. Μου είπε μάλιστα, να δοκιμάσω πρώτα σε μικρέ ποσότητες, για να μη χρειαστεί να πετάξετε λάδι που δεν θα σας αρέσει σαν αποτέλεσμα.

Ντουλάπια κουζίνας

Δεν είμαι και πολύ φανατική της κουζίνας, αλλά μου αρέσει το καλό φαγητό, που συνήθως είναι το σπιτικό, εκτός και αν διαθέσετε πολλά χρήματα για εστιατόριο χωρίς να είναι και σίγουρο ότι θα αγοράσεις την ανάλογη ποιότητα.

Είμαι όμως λάτρης της τακτοποιημένης και καθαρής κουζίνας. Η κουζίνα μου είναι σχεδόν κατάλευκη με πινελιές πράσινου στο χρώμα της ελιάς. Τελευταία κάνω μερικές μικροαλλαγές,  με σκοπό να γίνει ο χώρος πιο άνετος και να προσαρμοστεί στις καινούργιες συνθήκες της ζωής μου, δηλαδή χωρίς πολλά πρόσωπα τις καθημερινές, με οικογενειακά κυριακάτικα τραπέζια. Πιο πολύ θέλω να φροντίσω, ώστε ο χώρος να προσφέρεται για γρήγορο μαγείρεμα, δεδομένου ότι έχω περάσει πια την εποχή που περνούσα πολλές ώρες στην κουζίνα, τα παιδιά έχουν τώρα τα δικά τους σπίτια.

Σε μια πρόσφατη επίσκεψη μου σε κατάστημα μαστορεμάτων διαπίστωσα πόσο προσιτοί είναι πια οι μηχανισμοί ντουλαπιών κουζίνας. Ψάχνοντας λοιπόν στο internet και μετά από πολύ ωραίες ιδέες, αποφάσισα να μετατρέψω πολλά ντουλάπια της κουζίνας, ιδιαίτερα τα κάτω από τον πάγκο σε συρόμενα, δηλαδή να προσαρμοστούν μηχανισμοί στα ράφια ώστε να μπορούν να συρθούν έξω σαν συρτάρια. Οι μηχανισμοί είναι σχετικά φθηνοί και εξαρτώνται από το βάρος που θα τοποθετήσετε, άλλα είναι για κατσαρόλες και pyrex και άλλα για tupper. Παρέχουν δε την εξαιρετική υπηρεσία της πλήρους χρήσεως όλου του ραφιού χωρίς να χρειάζεται να βγουν τα μπροστά αντικείμενα για να χρησιμοποιηθούν τα πίσω. Επίσης είναι σωτήρια για τα κάτω ράφια, που συνήθως ξεχνάμε τι έχουμε τοποθετήσει μέσα αφού είναι εκτός καθημερινού οπτικού πεδίου.

Σκεφτείτε το. Το κόστος είναι μικρό και η χρησιμότητα μεγάλη. Εδώ στο Pinterest θα δείτε πολλές λύσεις. Θα σας ενημερώσω για την πρόοδο τον εργασιών.

Οι γιορτινές μέρες για γυναίκες 50+

Το να είσαι γυναίκα της δικής μου γενιάς 50+ τις γιορτινές μέρες δηλαδή Χριστούγεννα, Πάσχα κλπ. είναι λίγο δύσκολο τουλάχιστον στον τόπο μας. Εφόσον έχεις οικογένεια, και οι περισσότερες έχουμε, πρέπει να τους «περιποιηθείς» όλους και τελευταίο τον εαυτό σου, αν βρεις χρόνο. Αντιπροσωπευτικές οι δύο διαφημίσεις, που κυκλοφορούν αυτές τις μέρες στη τηλεόραση, η αλευρωμένη αδερφή που πρέπει να πάρει δώρο στον αδερφό της «το χρυσούλι της» και όχι στην αδερφή της!! Και η άλλη με την αγχωμένη σύζυγο, που μπαίνει στο ταξί και έχει προλάβει όλα τα δώρα εκτός από του συζύγου και προβληματίζεται. Όταν ήμουν παιδί και έβλεπα την γιαγιά μου να τρέχει να τα προλάβει όλα, δεδομένου ότι η «τυχερή» μαμά δούλευε, το θεωρούσα δεδομένο. Αλήθεια τι μεγάλη καταξίωση είναι τελικά η εργασία για μια γυναίκα, η μοναδικά αποδεκτή κοινωνικά  δικαιολογία για μια γυναίκα, που μπορεί και να μην είναι «όπως πρέπει» στα συζυγικά, μητρικά κλπ καθήκοντα. Βέβαια στην Ελλάδα της δικής μου γενιάς, επιμένω, οι περισσότερες εργαζόμενες είχαν και όλα τα άλλα καθήκοντα στο σπίτι και την οικογένεια. Αντιμετωπίζονταν  λίγο σαν να γινόταν  μια παραχώρηση στις γυναίκες η εργασία, έτσι σαν χάρη, σαν αναστολή ποινής! Και φυσικά η μεσοαστή σύζυγος εργαζόταν στο υπουργείο η στην τράπεζα, δουλειές που άφηναν χρόνο για την οικογένεια.

Αυτό που με ενοχλεί πιο πολύ είναι, ότι είχε περάσει κάπου στο βάθος του μυαλού μας, ότι αν δεν τα προλαβαίναμε όλα δεν είμαστε «ικανές», ενώ αντιθέτως οι άνδρες αν τα κατάφερναν στο γραφείο τους, έστω και απλά ικανοποιητικά, είχαν όλες τις δικαιολογίες του κόσμου για «όλους» τους άλλους τομείς.

Ένα άλλο που δεν κατάλαβα, ήταν πότε κατόπιν περνάς από το στάδιο του οικογενειακού τραπεζιού της παραμονής της Πρωτοχρονιάς, στο την τελευταία στιγμή «μαμά δεν θα έρθουμε γιατί φεύγουμε για Αράχοβα η κάνει ρεβεγιόν η φίλη μας» και  στο «μαμά θα περάσω να σου αφήσω το παιδί στις 8 για να ετοιμαστώ για το ρεβεγιόν». Εμένα πάντως ποτέ δεν μου συνέβη αυτό. Αμέσως μετά τον γάμο, που έτυχε να είναι 7/12 έκανα και το πρώτο τραπέζι στο σπίτι μου, που ήταν χριστουγεννιάτικο, και τι το πιο φυσικό και καθιερώθηκε, αφού βέβαια και το πρώτο μωρό ήρθε στον 1,5 χρόνο.  

Είναι γεγονός πως είμαστε αυτό που ονομάζω «απατημένη γενιά», ιδιαίτερα οι γυναίκες. Υπάκουες στους γονείς και πεθερικά και τώρα στα παιδιά πάλι υπακοή. Αυτή η δεύτερη είναι η χειρότερη, γιατί έχεις και την αίσθηση της απώλειας. Το παιδί είναι σε πλεονεκτική θέση. Όπως λέει και το τραγούδι «αυτό είναι στην αρχή και εσύ στο παρά πέντε». Εκεί οικοδομείται μια σχέση πάλι εξάρτησης με την μαμά στη μειονεκτική θέση «πάλι». Μόνο η χρησιμότητα στη ζωή του σε κάνει αποδεκτή, αλλιώς τι να σε κάνει? !!!

Φέτος άρχισα να αντιλαμβάνομαι κάτι πολύ απλό, που δεν είχα αντιληφθεί μέχρι σήμερα. Στα παιδιά πρέπει να είσαι το ίδιο «σκληρή», όπως είναι αυτά και παραδόξως είναι κάτι που το περιμένουν. Πρέπει να μάθεις αργά και δύσκολα, να βάζεις τον εαυτό σου πρώτα απλά και χωρίς τυμπανοκρουσίες. Ίσως έτσι απλά να απαντήσεις «αχ δεν μπορώ χρυσό μου να κρατήσω το παιδί γιατί θα βγω». Βέβαια να είσαι έτοιμη να αντιμετωπίσεις με «ψύχραιμη βιασύνη» τον πόλεμο που θα ξεσπάσει, χωρίς μαθήματα σαν ίσος προς ίσον, ακριβώς όπως θα αντιμετώπιζε την κόρη σας η φίλη της όταν αρνείται μια πρόσκληση. Σκεφτείτε, ότι απέναντι έχετε την φίλη σας, την εξαδέλφη σας και όχι την κόρη σας. Φαίνεται σκληρό και για κάποιες αδιανόητο, είναι όμως λιγότερο σκληρό από το να έχετε κάθε χρόνο την πικρία εορτών σε μια συνεχή προσφορά, γιατί δεν φτάνει πάντα η παρουσία των παιδιών για να γεμίσει την ψυχή σου, χρειάζεται και η ξεκούραση, κάποιος να σου μαγειρέψει και εσένα κάποια φορά, να έχεις πάει στο κομμωτήριο, να έχεις φτιάξει τα νύχια σου και να μην έχουν χαλάσει από τον νεροχύτη, να αισθανθείς ακόμα γυναίκα έστω και μια βραδιά που ασχολείται μόνο με το τι θα φορέσει.

Πάντως εγώ που το εφάρμοσα για φέτος και τελικά τα 4 τραπέζια (παραμονές και ανήμερα) περιορίστηκαν σε ένα την Πρωτοχρονιά δεν είδα να ξεσπά και πόλεμος, μάλλον αναίμακτα την έβγαλα. Είναι  η πρώτη χρονιά που δεν σκοτώνομαι στο super market , είναι η πρώτη χρονιά που έχω βαμμένα νύχια τέλεια και η πρώτη χρονιά που θα μου μαγειρέψει το delivery, του χρόνου θα κανονίσω ρεβεγιόν που δεν τόλμησα φέτος!!! Καλά Χριστούγεννα.

Diane Sawyer

Θυμάστε εκείνη την σκηνή στο φίλμ «Κάλλιο αργά, παρά αργότερα» με την  Diane Keaton  Jack Nicholson, την βλέπετε άλλωστε στη φωτογραφία. Σε αυτή την σκηνή γινόταν μια συζήτηση για κάποια πρώην μνηστή του Nicholson, την δημοσιογράφο Diane Sawyer. Οι κυρίες έλεγαν ότι ήταν μια καταπληκτική δημοσιογράφος που πήγε στο Αφγανιστάν με μπούργκα και ο Jack Nicolson έλεγε ότι είχε τα ωραιότερα πόδια που είχε δει. Η διάσταση…. οπτικής γωνίας τεράστια, αλλά μας άφηνε την εντύπωση ότι αν αυτό το πρόσωπο υπήρχε πρέπει να ήταν μια ταλαντούχα καλλονή. Λοιπόν  η Diane Sawyer είναι υπαρκτό πρόσωπο και είναι σήμερα 67 ετών. Θαυμάστε την. 

Η ημέρα καθαριότητας στο σπίτι

Σήμερα ξύπνησα άσχημα, μάλλον κοιμήθηκα άσχημα. Ο λόγος είναι απλός και λίγο γελοίος. Σήμερα είναι η ημέρα καθαριότητας στο σπίτι.  Όσο μεγαλώνω αναπτύσσω μια αντιπάθεια στα όρια του stress για την αναστάτωση στο σπίτι. Γίνομαι πιο ανεκτική στη «σκόνη», αλλά δεν αντέχω την ακαταστασία. Η ημέρα  λοιπόν που έρχεται η κυρία που μας καθαρίζει,  είναι μια δύσκολη πλέον ημέρα για μένα. Έκανα λοιπόν την εξής αλλαγή. Συνήθως την ημέρα της καθαριότητας δεν πηγαίνω να περπατήσω και είναι ένας άλλος επιβαρυντικός παράγοντας για αυτή την ημέρα. Σήμερα όμως αποφάσισα, ότι θα ακολουθήσω το μότο « me first».  Σηκώθηκα λοιπόν νωρίς όπως σχεδόν κάθε μέρα και αμέσως μετά την άφιξη της Μαργαρίτας πήγα για το περπάτημά μου. Γύρισα σε μία ώρα και έκανα το μπάνιο μου. Έχω την εντύπωση ότι νοιώθω καλύτερα και θα αντιμετωπίσω την «ανακατωσούρα» πιο ανεκτικά.  Θα δείξει…!!! Εσείς πώς το αντιμετωπίζετε? Σας ενοχλεί??

Dressing table

Τελευταία διαπίστωσα, ότι προτιμούσα να μακιγιάρομαι καθιστή, δεδομένου ότι πλέον χρησιμοποιώ μεγεθυντικό καθρέπτη για πιο ακριβές αποτέλεσμα. 

Όσο μεγαλώνω διαπιστώνω, ότι χρειάζομαι περισσότερο το μακιγιάζ, αυτό το είδος μακιγιάζ, που σε κάνει να δείχνεις φωτεινή και υγιής. Χαίρομαι όταν μου λένε στο δρόμο «καλημέρα, μια χαρά είσαι σήμερα».

 Καμία σχέση με τις πολλαπλές σκιές και την βαριά μάσκαρα. Τώρα χρησιμοποιώ περισσότερες κρέμες, κονσίλερς, ελαφρές σχεδόν αθέατες σκιές και πολλά, πολλά πινέλα. Έχω λατρέψει τα πινέλα, γιατί δίνουν ομοιόμορφο αποτέλεσμα και κάνουν τρομερή οικονομία στα καλλυντικά.

Γι’ αυτό τοποθέτησα ένα κρεμαστό σεκρετεράκι δίπλα στο κομοδίνο μου στη κρεβατοκάμαρα και μέσα σε μια παλιά ξεχασμένη ασημένια κορνίζα από κάδρο έβαλα καθρέπτη.  Το σύνολο ήταν πολύ ικανοποιητικό και μαζί με ένα καλάθι μπαμπού εκδρομής και ένα πορτατίφ στυλ κηροπήγιο έγινε το καινούργιο …αρχηγείο. Μου λείπει μια άνετη πολυθρονίτσα αλλά είναι στα υπ’ όψιν. Κάτι σαν εκείνα τα έπιπλα που η γιαγιά μου έλεγε τουαλέτα και ήταν απαραίτητο σε μια κρεβατοκάμαρα.

Αυτή η γωνίτσα έχει γίνει κάτι σαν spa prive για μένα και απολαμβάνω το πρωί όταν έχω γυρίσει από το περπάτημά μου και μετά το μπάνιο να  ακολουθεί μια ιεροτελεστία body and face.

Μια φίλη που δεν είχε πρόχειρο σεκρετέρ (το δικό μου ήταν ένα παλιό γραφειάκι από την αποθήκη, που έγινε κρεμαστό χάρις στις ικανότητες του συζύγου, φοβερός με τα μαστορέματα!!!!) έβαλε ένα απλό ράφι,  που έκοψε στο Praktiker στο ίδιο χρώμα με τα έπιπλα της κρεβατοκάμαρας και μια υπέροχη μοντέρνα κορνίζα και το αποτέλεσμα ήταν επίσης εξαιρετικό.

Σκεφτείτε το αυτό το self spa είναι πολύ αγχολυτικό και μας συμφιλιώνει με το σώμα και το πνεύμα μας. Μικρές καθημερινές πολυτέλειες για στιγμές αφιερωμένες στον εαυτό μας, μαζέψτε πολλές κρέμες με ωραία αρώματα και πασαλειφτείτε. Ένα χνουδωτό μπουρνούζι είναι απαραίτητο.

Έρχονται Χριστούγεννα.

Και όμως έρχονται Χριστούγεννα!! 

Ναι, ναι έρχονται. Πραγματικά πιστεύω, ότι ειδικά φέτος πρέπει να τα γιορτάσουμε με την ψυχή μας. Και δεν εννοώ κάτι glamours, εννοώ ίσως να αρχίσουμε μέσα στο όποια προβλήματα (ποιός δεν έχει σήμερα ?) να προσπαθήσουμε να αισθανθούμε ευγνωμοσύνη, αν όλη η οικογένειά μας είναι καλά στην υγεία της και μπορούμε να συγκεντρωθούμε για αυτές τις μέρες και να περάσουμε λίγες ώρες μαζί. Να ξαναθυμηθούμε την καταπληκτική δύναμη, που πηγάζει από αυτό που εμείς στον τόπο μας ονομάζουμε "οικογένεια" και αναφέρονται τόσο συχνά οι ευρωπαίοι με εμφανή ζήλια. Όσο μεγαλώνω ανακαλύπτω την πραγματική αξία της ευγνωμοσύνης προς την ζωή και τα ευεργετικά αποτελέσματα που έχει στην ψυχική μου ισορροπία. Είναι βέβαια ένα αποτέλεσμα καθημερινού "meditation"  και κάθε μέρα αποδίδει και πιο πολύ, ώστε να θυμάμαι ότι η ζωή είναι δώρο που μπορεί να το πάρουν κάθε στιγμή. Είναι πραγματικά τρόπος σκέψης το να βρίσκεις θετικά κάθε πρωί στη ζωή σου. Πιστέψτε με είναι εξάσκηση. Είναι κάτι σαν την ευεξία που νοιώθεις μετά την γυμναστική, μόλις το βιώσεις το συναίσθημα θέλεις να το κρατήσεις όλη μέρα. Δεν έχεις λοιπόν παρά να ανατρέχεις κάθε τόσο στα θετικά της ζωής σου όσο λίγα και μικρά να σου φαίνονται. Και μοιραστείτε τα, ζωή που δεν μοιράζεται είναι ζωή χαμένη.

Σε λίγες μέρες έχω τα γενέθλιά μου.

Δε με νοιάζει που η ηλικία μου δεν δηλώνει πια σε καμιά περίπτωση νεότητα. Όμως μέρη του σώματος έχουν μετατοπιστεί προς τα κάτω. Το δέρμα έχει χάσει τη μνήμη επαναφοράς. Οι μηροί έχουν κυματισμούς, όταν στέκομαι  όρθια. Οι διαγραφόμενοι τρικέφαλοι τώρα μοιάζουν όπως τα απλωμένα φύλλα. Το βάρος έχει μετακινηθεί σε γοφούς και κοιλιά με την επιμονή στην κατάληψη της κοιλιάς. Έχει φθάσει η ηλικία, όπου προφανώς ο μόνος τρόπος για να κερδίσουμε κάτι από τη βαρύτητα, είναι να περπατάμε με τα χέρια κάτω και τα πόδια ψηλά στον αέρα.

Σήμερα όμως σκέπτομαι να δούμε την «ομορφιά» της ηλικίας. Ναι, το γνωρίζω ότι το στήθος μας δεν συνορεύει πλέον με τις κλείδες των ώμων (ειλικρινά μιλώντας έχουν εδώ και πολλά χρόνια να συναντηθούν ως γείτονες!), αλλά ειλικρινά, θα είμαστε ποτέ 23 ετών  πάλι ?? Ναι, τότε ήταν όλα διαφορετικά στητό στήθος, άψογη επιδερμίδα, αλλά συχνά με αντάλλαγμα το άγχος και την αβεβαιότητα. Η μέση ηλικία φέρνει κάποιο είδος ειρήνης με τον εαυτό μας και το σώμα μας, η οποία είναι η υπέρτατη απελευθέρωση.

Έτσι, για τα γενέθλιά μου, για να εξισορροπήσω τα περίπου οκτώ δισεκατομμύρια άρθρων και blog για την σοβαρή πλευρά της εμμηνόπαυσης, αποφάσισα να γράψω για τα 10 καλύτερα μαθήματα που έχω μάθει από το μεσήλικο σώμα μου.

1. Ταπεινότητα. Έχω αποδεχθεί ότι υπάρχουν ορισμένα πράγματα που δεν μπορώ να ελέγξω. Ενώ είναι αλήθεια ότι μπορώ να πάω στο γυμναστήριο, να παρακολουθήσω ότι τρώω λεπτομερώς  και μπορεί στο μέλλον ακόμη και να επιλέξω για να ανανεώσω το εργόχειρο του Θεού με ένα μικρό nip / tuck μικροεπεμβάσεων, όμως γεγονός παραμένει ότι δεν μπορώ να σταματήσω τη διαδικασία γήρανσης. Σε μια κοινωνία που λατρεύει τη νεότητα και τους σφιχτούς μηρούς, δεν είναι πλέον η σειρά μου. Ας παραμερίσουμε και ας επιτρέψουμε στην επόμενη γενιά να έρθει η σειρά τους. Θα γίνουν σαν και μας κάποια μέρα, το τικ τακ του χρόνου ισχύει για όλους ανεξαιρέτως.

2. Συμπόνια. Είμαι λιγότερο επικριτική και με τον εαυτό μου και με τις άλλες γυναίκες στην ηλικιακή ομάδα μου. Αν έχω ένα δεύτερο κομμάτι cheesecake, δεν σημαίνει ότι είμαι ένα αδύναμο αξιολύπητο μεγαθήριο λίπους για πάντα, γιατί δεν έχω απολύτως καμία αυτοπειθαρχία. Και αν δω άλλες γυναίκες που είναι υπέρβαρες (με τα γελοία τα σημερινά πρότυπα), δεν βγάζω αυτόματα στο συμπέρασμα ότι αυτή είναι μια νωθρή που χρειάζεται απλά να βάλει κάτω το καταραμένο πιρούνι. Ίσως αυτή είναι γενετικώς παχουλή και έχει άλλες, υψηλότερες προτεραιότητες από την εξαντλητική άσκηση για επίπεδους κοιλιακούς στην ηλικία των 60 ετών. Άσε που μπορεί να είναι και ευτυχισμένη. Την συμπαθώ ήδη.

3. Η σημασία της αίσθησης του χιούμορ. Αν δεν έχουμε μάθει να γελάμε με τον εαυτό μας ως τώρα, θα πρέπει να κάνουμε  ταχύρρυθμα σεμινάρια επείγοντος. Ήρθε η ώρα να βρούμε την αστεία πλευρά της διαδικασίας της γήρανσης και να μάθουμε να γελάμε με αυτό (ο Θεός ξέρει, έχουμε αρκετό υλικό). Είναι τόσο ανακουφιστικό. Διαφορετικά, θα καταλήξουμε σαν την Cat Woman (ή τα μισά βόρεια προάστια της Αθήνας), με πάρα πολλές χειρουργικές επεμβάσεις και πάρα πολλές δίαιτες, που καταλήγουν να μας κάνουν  να δείχνουμε ανατριχιαστικές και απελπισμένες. Θα προτιμούσα τα παιδιά μου λένε «Ήταν μια ξεκαρδιστική παλιόγρια» όταν πεθάνω από το «Χάσαμε τη μαμά μετά το τελευταίο lifting, αλλά τα παιδιά μας δεν έχουν πλέον εφιάλτες γιατί δεν την βλέπουν πια.»

4. Υπομονή. Όταν είσαι νέα, αν θέλεις να χάσεις 5 κιλά μέχρι το Σάββατο, μπορείς να ξεκινήσεις την Πέμπτη και να χτυπήσεις το στόχο. Στα 50+, 5 κιλά  μπορεί να είναι το έργο ενός μήνα και βάλε. Και αν η τελευταία προπόνηση σας ήταν πριν 6 μήνες δεν πειράζει, αρκεί να  είσαι καλά και δεν ήρθε η καταστροφή γιατί είσαι έξι μήνες μακριά από τους σφιχτούς μηρούς.

5. Η άσκηση θα πρέπει να είναι διασκέδαση. Είναι σαν το σεξ. Αν δεν είσαι ευτυχής κάνοντάς την τότε κάνεις κάτι λάθος. Κάνε ότι σου αρέσει. Θα το κάνεις πιο συχνά και θα έχεις καλύτερα αποτελέσματα.

6. Οι συγκρίσεις είναι άσκοπες. Πάντα θα υπάρχει κάποια πιο λεπτή, πιο όμορφη και  πιο νέα. Και αν κοιτάξετε γύρω μπορείτε πάντα να βρείτε κάποιαν παχύτερη, ασχημότερη και μεγαλύτερη. Ποιος νοιάζεται; Όταν συναντώ μια γυναίκα που επέζησε από τον καρκίνο, τότε συγκινούμαι.

7. Ακούω το σώμα μου. Έχω σταματήσει να προσπαθώ να του πω τι χρειάζεται, τι είναι αυτό που υποτίθεται ότι πρέπει να κάνει  και με τι πρέπει να μοιάσει. Αν λέει ότι είναι  κουρασμένο, πάω να πάρω έναν υπνάκο. Εάν αισθάνεται σκληρό, κάνω μερικές διατάσεις. Αν ποθεί κάτι γλυκό, τρώω  ένα μπισκότο (εντάξει, τέσσερα ... μην είμαστε επικριτικοί)  Το σώμα μας δεν είναι ο εχθρός, που πρέπει να νικήσουμε, να υποτάξουμε και να τιμωρήσουμε για τις καθημερινές παραβιάσεις του, η γιατί δεν είναι αρκετά ψηλό, η αρκετά λεπτό. Είναι αυτό που τώρα μου λέει τι να κάνω.

8. Όταν ο Θεός αφαιρεί κάτι, δίνει σε κάτι άλλο, κάτι καλύτερο. Όταν σταματήσουμε να θρηνούμε την απώλεια του λείου δέρματος, τον ταχύτατο μεταβολισμό  επιπέδου lear-jet και κάθε μέρος του σώματος που θα μπορούσε να είναι ακόμη σφριγηλό και τώρα είναι χαλαρό, ανακαλύπτουμε μια αυξημένη σεξουαλική ορμή, το τέλος των φόβων μιας εγκυμοσύνης, περισσότερη εμπιστοσύνη και λιγότερη ανησυχία για το πώς φαινόμαστε, επιτρέποντας στον εαυτό μας να ζήσει σχεδόν όπως θέλει. Τότε μου φαίνεται ότι μάλλον βγήκαμε κερδισμένες από αυτή τη συμφωνία.

9. Αν ο σύζυγος μου αγοράζει κάτι σέξι, το φοράω. Ακόμα κι αν πιστεύω ότι είμαι πάρα πολύ μεγάλη, με πάρα πολύ λίπος, πολύ μαλακιά σχεδόν «κυματιστή» , πολύ ... μα πάρα πολύ 50+ ετών. Κατάλαβα πια ότι το πώς με βλέπει διαφέρει από το πώς βλέπω εγώ τον εαυτό μου. Και επιτέλους για να το αγόρασε θέλει εμένα και όχι μια εικοσάχρονη παίκτρια του βόλεϊ στην παραλία. Άλλωστε και αυτός γνωρίζει ότι κρέμεται η κοιλιά του από τις μπυροκρεπάλες και η φαλάκρα μεγαλώνει και μια 20χρονη παίκτρια δεν θα τον ήθελε για τα νιάτα του και την ομορφιά του μόνον. Γι 'αυτό και χαμηλώστε τα φώτα και τις νεάζουσες υπερβολικές προσδοκίες, χαλαρώστε, το μεσήλικο σώμα  σας είναι στις δόξες του.

10. Ο χρόνος θα κερδίσει πάντα. Έτσι η συμβουλή μου για τα μπλιαχ της μέσης ηλικίας είναι πιάστε το iPod σας, βρείτε το καλύτερο τραγούδι σας, γυρίστε το μέχρι τη διαπασών  και χορέψτε γυμνή και ευτυχής ένα χορό στον καθρέφτη του μπάνιου. Κάνετε όλες αυτές τις χάλια κινήσεις, αυτές  που θα έκαναν τα παιδιά σας θέλουν να μεταναστεύσουν σε άλλο γαλαξία και να μην σας γνωρίζουν. Όλα τα κυματιστά μέρη του σώματος,  είναι  εγγυημένο, ότι θα σας προκαλέσουν τόσο γέλιο, τόση χαλάρωση που δεν το φαντάζεστε .

Δοκιμάστε το. Ξέρω ότι το θέλετε. Μην περιμένετε άλλο. 

Η κόρη της Τέσσας πάει στο Λονδίνο για σπουδές

Νόμιζα ότι θα παρηγορούσα την Τέσσα που το κοριτσάκι της έφευγε για σπουδές στο Λονδίνο στις 22 Αυγούστου. Ο καφές εξελίχτηκε σε έκπληξη για μένα. Όταν της είπα να μην στεναχωριέται που θα φύγει το Μαράκι η συνήθως ήρεμη και μάλλον λιγόλογη Τέσσα ήταν μια αποκάλυψη.

«Για να βάζουμε τα πράγματα στη θέση τους είμαι πολύ χαρούμενη που τελείωσε το σχολείο την άνοιξη. Φανταζόμουν ότι επιτέλους θα άλλαζαν τα πράγματα. Πλάνη οικτρά. Περάσαμε ένα καλοκαίρι που ήταν πιο πολύ στο σπίτι παρά στην προετοιμασία της για το πανεπιστήμιο την Αγγλία. Θα μου λείψει όταν φύγε ΤΩΡΑ όμως καθόλου.

Είναι κάποιες μέρες που βρίσκομαι σε έναν κυκλώνα από παπούτσια (ούτε τις παντόφλες της δεν ξέρει που έβαλε), πετσέτες και μπουρνούζια που δεν μπορεί να αποφασίσει τι θα χρειαστεί, καλλυντικά, ρούχα και χίλια πράγματα που εγώ πρέπει να πάρω τις αποφάσεις και να επωμιστώ και τα πιθανά λάθη, στέλνοντας ότι τόλμησα να μην καταλάβω ότι έπρεπε να είχε συμπεριληφθεί στην μετακόμιση.

Γνωρίζοντας πολύ καλά το Μαράκι μου στοιχηματίζω ότι και εκεί θα βρει γρήγορα «υπηρέτες», έχει ταλέντο σε αυτό. Άλλωστε και εγώ την υπηρετούσα τόσα χρόνια. Η 22 Αυγούστου θα είναι η μέρα που θα ανοίξει η πόρτα της φυλακής.

Δεν είναι πως δεν προσπάθησα να την διδάξω αυτονομία, με μεγάλη επιτυχία μάλιστα. Έμαθε να πλένεται, να ντύνεται, να χειρίζεται άριστα το λογαριασμό της στην τράπεζα, τον υπολογιστή, είναι ακριβής στα ραντεβού της και εξαιρετική στο σχολείο της. Αλλά ως εκεί σαν τον πατέρα της ακριβώς δεν κατάφερε ποτέ να κλείσει ραντεβού και να πάει το αυτοκίνητό της για service, δεν είναι ικανή να κλείσει ένα ραντεβού σε γιατρό, δεν ξέρει πόσο κάνει μια φρατζόλα ψωμί και που την αγοράζουμε, δεν ξέρει πως καθαρίζεται το σπίτι, πως πλένονται και σιδερώνονται τα ρούχα της κ.α. απλά χαζά καθημερινά.

Εχθές το βράδυ μετά από την τελική επιδρομή για τα ψώνια τρώγοντας στο εστιατόριο μου δήλωσε, ότι θέλει να κάνει κάτι σοβαρό στη ζωή της για να βοηθήσει τον κόσμο να είναι καλύτερος. «Χαίρομαι χρυσό μου» της είπα «γιατί δεν ξεκινάς από το να κόψεις την σαλάτα για το αυριανό δείπνο, έτσι και για εξάσκηση» Με κοίταξε έκπληκτη και μου είπε «Βρε μαμά εδώ μιλάμε για τον κόσμο ότι για τον μανάβη». Όταν της θύμισα ότι ο Γκάντι είπε «Να γίνεις η αλλαγή που εύχεσαι για τον κόσμο» άκρως υποτιμητικά μου είπε ότι κατεβάζω το επίπεδο του Γκάντι στο μανάβικο.

Όπως καταλαβαίνεις εφόσον σήμερα είναι 20 Αυγούστου μου μένουν δύο μέρες μέχρι την απελευθέρωση,  22 Αυγούστου,  22 Αυγούστου, 

22 Αυγούστου !!!!!»

Είχα μείνει άλαλη.

Πότε επιτέλους θα διώξω το μικρό χοντρό κοριτσάκι από μέσα μου?

Τον θυμόμουν αμυδρά από το γυμνάσιο, ήταν φίλος του εξαδέλφου μου, ένας συμπαθητικός και χαμογελαστός άνθρωπος. Τον ξανασυνάντησα να γυμνάζεται στον διάδρομο σκουπίζοντας το μέτωπό του από τον ιδρώτα και μιλούσε σε ένα μάλλον φίλο του που έτρεχε στον διπλανό διάδρομο. Σταμάτησα και του είπα «γεια χαρά, χαίρομαι που σε βλέπω» διασχίζοντας την αίθουσα για να παρακολουθήσω στην επόμενη το πολλά υποσχόμενο ομαδικό εκείνης της ώρας. Μου χαμογέλασε πλατειά και ως κύριος με σύστησε άμεσα στον φίλο του, εξηγώντας ότι έχουμε να ειδωθούμε πολύ καιρό.

Μετά τις πρώτες ευγένειες έπεσε μια αμήχανη σιωπή. Λαχανιασμένος και προφανέστατα αγχωμένος, μάλλον ένιωσε την ανάγκη να γεμίσει την σιωπή. Θα ήταν καλύτερα να είχε πιεί με το καλαμάκι από το νερό στο μπουκάλι του.
«Ξέρεις» είπε απευθυνόμενος στο φίλο του «ήταν το πιο σέξυ κορίτσι στο σχολείο»
Γύρισα να δω υποθέτοντας ότι απευθύνονταν σε κάποιον άλλο, πιθανών σε κάποια ξανθιά σε απέναντι διάδρομο με καταπληκτικά οπίσθια, αλλά δεν ήταν κανείς γύρω.
«θα πρέπει να με μπερδεύεις με κάποια άλλη» απάντησα προσποιούμενη την σεμνότυφη και συνέχισα προς την τάξη κουνώντας το κεφάλι μου, σκεπτόμενη το κολλητό λύκρα μπλουζάκι μου, το κολάν και τα όσα τόνιζε το σουτιέν μου για μεσήλικες από κάτω.
Πραγματικά θα πρέπει να με μπέρδευε με κάποια άλλη αλλιώς τρία πράγματα μπορεί να συνέβαιναν 1. Η ήταν ένας σαρκαστικός κόπανος 2. Η ήταν μύωπας με οκτώ βαθμούς μυωπίας και φορούσε φακούς από μικρός 3. Η είχε άνοια από μικρός. 
Διότι ήμουν το άκρως αντίθετο από ένα σέξυ νεαρό κοριτσάκι τότε. Ήμουν παχιά, σπυριάρα με τιράντες και γυαλιά. Οι αντίστοιχες φωτογραφίες που διατηρεί η μαμά μου σε ένα τοίχο στο χολ μαζί με τις υπόλοιπες οικογενειακές είναι για μένα η ντροπή σε εικόνες. Όλοι οι συγγενείς μου, συμπεριλαμβανομένου και του συζύγου μου με πειράζουν για αυτές. Σχόλια όπως «Βλέπετε μια κουρούνα και έναν ελέφαντα? Μαντέψτε ποιος είναι ο ελέφαντας. Αχ μανούλα είσαι χάλια» από τα παιδιά μου είναι συνηθισμένο όταν επισκεπτόμαστε την γιαγιά.
Την στιγμή που ξάπλωνα στο χαλάκι της γυμναστική προετοιμαζόμενη με τεντώματα για την τάξη, ήμουν πάλι το μικρό χοντρό και άχαρο κοριτσάκι αν και αυτή η εικόνα ήταν για μένα παρελθόν τουλάχιστον 35 χρόνια τώρα. Δεν μπορούσα να διώξω από το μυαλό μου το ερώτημα «Ήταν σαρκαστικός? Πως είναι δυνατόν ένας μεσήλικας κύριος να είναι τόσο κακός?» Και αν πραγματικά είχε κάνει λάθος γιατί εγώ ήμουν έξαλλη μαζί του.
«Όταν ήμουν μικρή ήμουν σέξυ?» Ακόμα και αν έκανε λάθος σχετικά με το ποια ήμουν, τι θα έλεγε τώρα για μένα? Φανταζόμουν τι σκεφτόταν για μένα καθώς περπατούσα και με κοιτούσε από πίσω, καθώς αναπολούσε το σέξυ μου παρελθόν. Θα σκεπτόταν «κάτι φοβερό πρέπει να της συνέβη για να κατάντησε έτσι!!!»
Φαντάστηκα τον εαυτό μου να τρέχει στα ανδρικά αποδυτήρια φωνάζοντας «και σε σένα τι συνέβη φίλε και χάθηκαν τα μαλλιά σου και έχεις μια μεγάλη χωρίστρα στο κεφάλι σου. Αν θυμάμαι καλά είχε πολλά μαλλιά τότε»
Εντάξει είχε καταστραφεί η μέρα μου. Ένα χαζό σχόλια από έναν καλό άνθρωπο που προσπάθησε να είναι φιλικός κατέστρεψε την μέρα μου και έφερε στην επιφάνεια το χοντρό κοριτσάκι που κρύβω μέσα μου επιτυχώς κατά 99,9% συνήθως.
Το διηγήθηκα στον άνδρα μου μερικές μέρες μετά, ο οποίος με κοίταξε απλά και είπε
«μπορεί τότε να σε εύρισκε σέξυ καλή μου, πως μπορείς να το ξέρεις?»
«με κοροϊδεύεις?» τον ρώτησα «όλοι βλέπουμε ακόμα και σήμερα πως ήμουν στον τοίχο της μαμάς».
Ο άνδρας μου το σκέφτηκε λίγο και είπε «Εντάξει έχει δίκιο. Δεν υπήρχε περίπτωση να ήσουν σεξυ…. Εγώ να δεις πως ήμουν. Ευτυχώς η μάνα μου δεν κράτησε φωτογραφίες από τότε. Ποιος νοιάζεται πια μωρό μου?»
Αυτό ακριβώς το συναίσθημα παρέχει η αγάπη και η οικειότητα, ασφάλεια και εμπιστοσύνη, τουλάχιστον μέχρι το επόμενο συμβάν

Αυπνοία

Οικογένεια φήμες λένε ότι το 1972 η 17χρονη ξαδέλφη μου, που συμπλήρωνε  αιτήσεις κολλεγίων , στο ερώτημα, «τι βλέπεις τον εαυτό σου να κάνει σε 10 χρόνια;»  γενναία απάντησε:  «ακόμα να συμπληρώνω αυτές τις αιτήσεις κολλεγίων .»

Στις 3:00 π.μ. τις προάλλες, που ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι, άυπνη,  σκεφτόμουν τις εκατοντάδες ανεπιθύμητα μηνύματα στο inbox μου. Το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ, σαν την ξαδέλφη μου, ήταν ότι στο ερώτημα σχετικά με το τι βλέπω τον εαυτό μου να κάνει σε 10 χρόνια θα μπορούσε να είναι:  «Να εξακολουθώ να διαγράφω spam».

Νωρίτερα την ίδια μέρα, ένας φίλος μου είχε στείλει ένα άρθρο με τίτλο,  «10 πράγματα που οι οργανωμένοι  άνθρωποι κάνουμε κάθε μέρα.».  Το διάβασα στο κρεβάτι λίγο πριν κλείσω τα μάτια μου, αφού είχα ψεκάσει το  μαξιλάρι μου με το νέο  Ayurvedic therapy απαραίτητο λάδι/σπρέι αρωματικό ύπνου. (Το σπρέι δεν έκανε τίποτα για τον ύπνο μου, αλλά ο άνδρας μου είπε ότι η μυρωδιά είναι τόσο αποκρουστική που θα μπορούσε να λειτουργεί κάλλιστα σαν αντισυλληπτικό σπρέι, αφού σίγουρα κανένας δεν θα πλησίαζε.) Είχα κάνει λοιπόν και εγώ την οργάνωση μου, κατά μία εκ των συμβουλών του άρθρου, καθαρίζοντας από τα εισερχόμενά σας  mail μου αλλά όχι το μυαλό μου.

Στις 3:47 π.μ., ακόμα ξύπνια σηκώθηκα στις μύτες και βγήκα από το δωμάτιο  (όσο αθόρυβα θα μπορούσε μονό ένας ελέφαντας) να …ξανασχοληθώ με το inbox μου. Διέγραψα τα μηνύματα  σχετικά με την ασφάλεια κατοικίδιων ζώων, τεχνολογίας ηλιακών λύσεων, ιαπωνικές dating υπηρεσίες, τα ξενοδοχεία στο Παρίσι, ένα γήπεδο golf που πήγαινε η κόρη μου πριν από δέκα χρόνια, ένα το spam για ένα θαυματουργό χάπι για την απώλεια βάρους που εγκρίθηκε από κάποιον δόκτορα τάδε, πιο πολύ αναρωτιόμουν αν η μόνη που πήρε εκείνο το email για την χρησιμότητα της περιτομής;

Στις 04:30 π.μ., υπήρχαν ακόμα τρία junk emails στο inbox μου ήπια ακόμα λίγο νερό,  έφαγα μισή μπανάνα και κατευθύνθηκα προς τα ντουλάπια της κουζίνας.

Με 05:00 π.μ., είχα τακτοποιήσει όλα τα τάπερ και τα δοχεία φαγητού έτσι ώστε να ταιριάζουν μεταξύ και να μπαίνουν το ένα πάνω στο άλλο, πέταξα μερικά σπασμένα και έμεινα να κοιτάζω το λαμπρό αποτέλεσμα για κάποια λεπτά. Σκέφτηκα «άραγε πόσες μέρες θα μείνουν τακτοποιημένα η μήπως μόνον ώρες? ».

Στις 5:05 π.μ., σε ένα ντουλάπι  ψηλά, πάνω από το φούρνο βρήκα μια σειρά από πιάτα που είχα αγοράσει στην Ιταλία το 1992.  Θυμήθηκα τον άντρα μου να σέρνει με κόπο το κιβώτιο τους στο αεροδρόμιο με 38^Ο βαθμούς καλοκαίρι και μετά μια βραδιά που τα χρησιμοποιήσαμε  τρώγοντας και πίνοντας σε κραιπάλη. Επειδή από εκείνη τη στιγμή έχουν χρησιμοποιηθεί περίπου 6 φορές σε 22 χρόνια, αποφάσισα να μετακινήσω όλα τα πιάτα μου, έτσι ώστε να χρησιμοποιηθούν. Ήταν μια άκρως θορυβώδης απόφαση για τόσο πρωί.

Από 5: 45-6: 30 πμ, τακτοποίησα τον πάγκο, τα  σκεύη, τα σκουπίδια, τις πετσέτες κουζίνας, το συρτάρι με τα τραπεζομάντηλα…

Στις 6:30 π.μ., Εμφανίστηκε ο άνδρας μου με τα μάτια μισόκλειστα από την νύστα, αφού βέβαια είχε ακούσει κάθε κτύπημα και κλαγγή για την τελευταία ώρα. Ήταν έξαλλος και δεν καλυτέρεψε η κατάσταση παρά του ότι διαπίστωσε ότι η ..αγαπημένη του γυναίκα τακτοποιούσε την κουζίνα, δηλαδή έκανε δουλειές. Τώρα ο δικός σας δεν ξέρω αν θα σας σκοτώσει ή να σας φιλήσει αν σας βρει γονατισμένη μέσα στα ντουλάπια στις 06:00 το πρωί.

Στο 6:45 πμ επανήλθα στο e-mail μου και προώθησα το άρθρο του φίλου μου στην νιόπαντρη κόρη μου, που πιστεύω ότι ακόμα χρειάζεται συμβουλές τακτοποίησης. Ήμουν βεβαία ότι θα ήταν ευγνώμων. Παραδόξως δεν μου έστειλε καμία απάντηση. Δεν ξέρω αν το έλαβε, δεν τόλμησα να ρωτήσω.

Αυτή ήταν μια  παραγωγική βραδιά αϋπνίας. Έχετε μήπως  αϋπνία τον τελευταίο καιρό;

Καλημέρα

Η Twiggy σήμερα σχεδιάστρια

 Ποιός δεν θυμάται την Twiggy το μοντέλο της δεκαετίας του 60 με την φοβερή αδυναμία που τότε δεν ήταν της μόδας όσο σήμερα, αλλα σίγουρα έβαλε τα θεμέλια για την νευρική ανορεξία των σημερινών μοντέλων.

Σήμερα στα 64 χρόνια της είναι σχεδιάστρια και παρουσιάσε τα μοντέλα της για την Marc and Spencer. Δεδομένου ότι η φίρμα δραστηριοποιήται και στην Ελλάδα πιθανόν να δείτε μερικά και στα αθηναικά αντίστοιχα καταστήματα.

Στην παρουσίαση δήλωσε "αντιπαθώ να βάζουν χρονικές ταμπέλες στα ρούχα. Τα δικά μου σακκάκια τα φοράει και η κόρη μου πολύ συχνά".

"Το σώμα κάθε γυναίκας είναι φτιαγμένο διαφορετικά" δήλωσε "πρέπει να δοκιμάζεις τα πάντα, αλλά είναι ηλίθιο να φοράς κάτι που δεν σου πηγαίνει μόνο και μόνο γιατί είναι της μόδας."

 "Φορέστε στενά σακκάκια με skynny jeans, αλλά αν δεν αισθάνεσθε άνετα φορέστε το με άνετα πουκάμισα".